Titel Hier Invoegen

Le Juif

2009-02-01T23:20:00.001+01:00

...‘Le Juif’.
Dit bood perspectieven. Met name kende ik Ramon niet als een gelovig man. Nu ja, wie ben ik natuurlijk? Hooguit zijn slechtste vriend. Maar één van de mogelijkheden zou dus zijn dat Ramon niet enkel een klojo was, maar specifiek een joodse klojo. Dat was één mogelijks perspecfief en tegelijk het beste. Want Joden hebben geld en Ramon tot dusver niet. Bovendien zou het typisch Joods zijn om die ganse rommel geld in een kluis of iets dergelijks te steken, getuige...de sleutel?
Of toch niet? Wat waren de andere perspectieven? ‘Le Juif’ was in elk geval geschreven in hetzelfde gekribbel, gecamoufleerd als handschrift met echte letters, woorden en lettergrepen. Deed Ramon zich voor als Jood? Maar naar wie dan. Evenzeer als ik Ramon niet kende als een gelovig man kende ik hem ook niet als iemand met talrijke relaties. Misschien werd het wel tijd om stilaan wat meer vragen te beginnen stellen bij dit zielig figuur. Mogelijks was Ramon meer dan een idioot karakter ten dienste van de brutaliteit die mijn leven kent. Want daar kwam het op neer, en dat is iets wat ik al vaker heb gesteld na weloverwogen te hebben nagedacht: Ramon was de bron van al mijn agressie. Ware het niet voor hem zou ik waarschijnlijk perfect in staat zijn mijn apathie op zoveel meer vlakken door te trekken, aldus minder slachtoffers makend onderweg. Maar Ramon was er dus wel, met alle geweld vandien. Bovendien zou nu blijken dat ie mogelijks een Jood was. Ik zette het op een peinzen en werd hier haast meteen in verstoord door een frivool meisje dat mijn drank serveerde. Dat deed ze nogal klunzig, waarbij een deel van de koffie op het ondertaloortje morste. Ze stelde een verontschuldigende lachje tentoon dat ik haast aandoenlijk vond. Terwijl ze een vod van haar plateau nam wierp ik haar een korte glimlach terug. Daardoor leek ze opeens verlegen en verstrooid te geraken: een effect dat ik wel vaker heb op jonge meisjes. Echter had ik nu wel andere dingen te doen dan het opgeilen van een hete poes en beval haar dan ook het gewoon zo te laten. Daar leek ze niet meteen zin in te hebben. Het meisje deinsde immers verschrikt terug, herpakte zich en zette het op een mengeling tussen stamelen en wegstappen. Ik keek haar nog even streng aan tot net voor ze zich omdraaide. Net toen wierp ik haar nog een tweede, korte glimlach toe waarop zij ietwat gegeneerd begon te stralen. Ze draaide zich om en stelde daarbij een perfect paar achterbenen tentoon. Nu moet je weten dat ik heel wat van achterbenen ken. Toen ik nog heel klein was en dus nog thuis woonde, kwam mijn tante Irna immers vaak op bezoek. En als er iets is dat tante Irna wel had, waren het een stel achterbenen waar je in ’40-’45 gemakkelijk enkele Joden achter kon verstoppen. Nu ware dat sowieso niet zo’n goed idee geweest want volgens geruchten stelde tante Irna haar achterbenen ook graag al eens tentoon aan den duits. In elk geval waren die achterbenen me zo bijgebleven dat het een levenslange fixatie was geworden. Meer nog dan een stel tieten als die van tante Germaine deden een perfect paar achterbenen me sindsdien zo geil worden als het zicht van enkele mokkels die lustig liggen te smoezen. Het meisje met de perfecte achterbenen stapte voort tot achter de bar alwaar ze me gade sloeg met één hand dat zich vastbeet in het marmeren tablet en één hand dat er zich duidelijk onder bevond. Ik nipte kort van mijn koffie. Die was gemaakt met caramel en wodka erin maar kon slechts matig bekoren. Dat krijg je van al dat onkundig gemengel. Ik besloot er niet verder over na te denken en peinsde voort over Ramon en diens al dan niet besneden zijn. Wat kon al dit betekenen. Ik bestudeerde nogmaals het gekribbel op het blad en gaf dit meteen weer op. Hier viel absoluut niets uit op te maken. Ik zou moeten afgaan op mijn reeds eerder dienstig bewezen intuïtie en besloot dan ook dat Ramon een Jood was. Een rijke Jood bovendien, met een sleutel voor een kluis vol geld...

De Sleutel

2008-02-10T15:22:00.000+01:00

Onder het wandelen dacht ik na over de mooie lara. Zo onverwachts binnen vallen zou haar gegarandeerd ongelofelijk geil maken en de sex die daaruit zou volgen zou meer dan memorabel zijn. Voor haar. Want ik herinnerde me dat me tijdens de vorige sex was opgevallen dat ook zij er een speciaal schaamhaar kapsel op na hield en daar had ik op dat moment echt geen zin in. Doch plande ik de nodige opoffering, zoals iemand met mijn lichaam betaamt. Het vooruitzicht haar over de geconcentreerde melk te vertellen zorgde ervoor dat ik zelfs iets sneller ging wandelen. Doch, wederom, niet te snel.

Ongeveer halverwege herinnerde ik me echter dat ik de portefeuille van die dode marginaal, Ramon, nog in mn zak zitten had. Licht gedegouteerd tastte ik op mn jas naar waar ik de portefeuille gelaten had. Eens gevonden onderdrukte ik de reflex de dichtstbijzijnde vuilnisemmer te gebruiken en keek ik rond naar een plek waar ik rustig de inhoud kon bekijken. In mn wandelen was ik ondertussen aan een koffiebar aan de Zuid aanbeland. Gezien deze me ooit aangeraden was zette ik me binnen aan een tafeltje en bestelde een van hun specialiteiten. De radio speelde Love is Free van Cheryl Crow en ik leegde het namaak lederen vehikel op de tafel.

Ik telde 3 fotos van lelijke kinderen en een vrouw; een gevouwd blad papier, een zakje weed en een visa kaart. Maar vooral geen geld! De klootzak was dus toch niet langs gekomen om te terug te betalen. En ook geen rijbewijs of andere documenten. Wat me uiteindelijk niet verwonderde. Hij rook zelfs illegaal. Hij droeg het mee als een zwerm vliegen.

Ik sorteerde de visa in mn eigen portefeuille, stak de fotos en drugs terug in de vod en liet het papier op de tafel liggen terwijl ik het afval terug in mn jaszak stak. Ik vouwde het papier open en er bleek een sleutel in te zitten. Hij leek een beetje op de sleutel van mn voordeur, .. alle dergelijke sleutels zien er nu eenmaal hetzelfde uit! Het papier bevatte een heel verhaal in Raoul's kriebelige handschrift, maar ondertekend met ..

2008-01-29T22:59:00.000+01:00

De dienster zette haar ronde verder en begaf zich met name naar de tafel met de twee maatpakken. Eén ervan had zijn zonnebril afgezet en stelde aldus zijn glazen oog tentoon.
'Heb je dat al lang?', vroeg ik hem, duidelijk wijzend naar zijn handicap.
'Excuseer, heb ik wat al lang?'
'Dat maatpak van je, ik heb de indruk dat het nieuw is. Het ziet er alleszins nieuw uit.'
Een glimlach tekende zich af op zijn gelaat. Zijn ééne oog blonk van trots.
Nog voor hij één of andere pocherige repliek had ging ik verder: 'Op die paar gaatjes op de mouwen na dan. Maar die heb je waarschijnlijk zelf niet opgemerkt. Je zou voor minder, als je maar één echt oog hebt en een ander uit glas. A propos, dat brengt me bij een meer evidente vraag. Heb je dat al lang, dat glazen oog?'
Zijn ééne oog verschrompelde, zijn glimlach verdween en enkel het dode glas blonk nu nog.
Het dienstertje schrok en liet haar plateau vallen. Zij had het glazen oog duidelijk nog niet opgemerkt. De plateau kwam neer met een luid geklengel. Enkele drankjes dienden eraan te geloven en de verwarring was compleet. De man met het glazen oog greep naar enkele scherven en ramde die zonder verwijlen in het gezicht van het andere maatpak. Het bloed spoot overvloedig op het dienstertje. Ze schreeuwde het uit, net zolang tot het glazen oog van doel verwisselde en ook haar ten ondergang bracht. Het bloederig tafereel ging nog even door waarbij het glazen oog lustig en afwisselend inhakte op zijn beide slachtoffers. Het bloed spoot daarbij ook uit zijn eigen, stekende hand en het duurde niet lang eer zijn vingers moesten zwichten voor het scherpe stuk glas dat hij tot dan had gehanteerd. Met enkele kootjes minder kwam het glazen oog hijgend op mij af gestrompeld en zette zich neer op de stoel tegenover mij. Ik bood hem mijn serviet aan. Die wikkelde hij rond zijn bloedend vingers voor hij besloot dat het zinloos was en de serviet terug weg werpte.
'Je kan misschien best een ambulance ofzo bellen', hijgde hij.
Ik nipte van mijn White Russian en vertelde hem dat dat moeilijk zou gaan daar ik niet over een gsm beschik. Dat was uiteraard gelogen.
'Wat maakt het ook uit, laat maar', repliceerde hij, waarop hij zijn glazen oog uit zijn oogkas haalde en triomfant op tafel legde. 'Ik heb dit oog sinds die klojo die rechtover me zat het in zijn hoofd haalde dat hij mijn secretaresse kon neuken. Nu moet je weten dat, alle logica getart, IK degene was die tot dan toe ons Sofietje neukte. Dagelijks zelfs.'
Ik besloot het verhaal te aanhoren en stak een nieuwe sigaret op. Het leek me intrigerend omwille van de loutere freakshow an sich. Even ging mijn blik naar het stervende dienstertje op de grond. Het snijdende glas had haar kleren verscheurd en gaf daarbij aanblik op twee compleet verminkte tieten.
Het glazen oog ging door: 'Maar goed, hij moest haar dus ook neuken vond ie en zij vondt dat ook. In het begin viel het best allemaal mee. Onze kantoren lagen naast elkaar moet je weten, dus zo moeilijk was het niet voor haar om enkele keren per dag naar zijn kantoor te gaan voor een snelle beurt. Ik vond het eigenlijk best handig want op die manier was haar poes meestal reeds nat tegen dat ik haar eens goed van jetje begon te geven.'
'Hoe heette je collega', onderbrak ik hem.
'Frits, maar dat doet er niet toe', antwoordde hij betweterig.
Ik twijfelde even om hem in de Leie te gooien maar besliste op het laatste moment nog even te luisteren.
'Wat er wèl toe doet is dat Frits ongeveer 3 maand later overgeplaatst werd naar de 4de verdieping. Toen begon het allemaal iets moelijker te worden natuurlijk. Want daar leerde ze dan nog wat nieuwe collega's van Frits kennen die ook wel enkele rondjes per dag wouden gaan. En Sofietje zag dat allemaal blijkbaar ook wel zitten. Wie belandde er uiteindelijk zonder Sofietje denk je zelf?'
De man zuchtte en veegde zijn bebloede vingers wat af aan zijn hemd. Dat hielp maar weinig want zoals iedereen weet kunnen vingers nogal hevig bloeden. Hij vroeg me om een sigaret. Aldus zaten we samen te roken. Ik twijfelde of ik de rest van het verhaal wel wou horen. Het begon me een beetje langdradig te worden. Waarschijnlijk was het toch gedoemd om één of ander huzarenstukje in zelfverminking te vertellen. Of hooguit misschien een toevalligheid die alle idiotie tart. In elk geval zinloos. Hoe dan ook werd het stilaan tijd voor mij om deze macabere scene te verlaten. Ik groette de man vriendelijk, wenste hem het beste toe en wierp zijn glazen oog de Leie in. Hij zette het op een huilen en zwoer dat zijn vrouw de volgende zou zijn. Daarna knielde ik nog even neer bij het dienstertje. Ze leek me te stikken in wat opgehoest bloed.
'Volgens mij lieg je', fluisterde ik haar toe, trok haar broek naar beneden en zag de meest behaarde kut ooit.
Onderweg naar nergens verzonk ik in gedachten. Over het waar naartoe vooral. Misschien was Lara's huis wel een troost voor wat reeds een vermoeiende dag was geweest. Spijtig genoeg was ik haar huissleutel kwijt door het verlies van mijn leren vest. Ik zou gewoon moeten aanbellen en dat deed me allesbehalve positiever denken over het vooruitzicht.

De wereld door een zonnebril

2008-01-28T22:52:00.000+01:00

Ik hoorde ver achter me een licht gekerm en concludeerde dat Ramon er beter aan toe was dan initieel gedacht. Goed nieuws want de klootzak is me nog 500fr verschuldigd. Een korte termijn lening die ondertussen al lang zijn houdbaarheidsdatum overschreden was en tot heden opgelopen tot €2000 of iets in die getale. Ik realiseerde me dat Ramon waarschijnlijk net om die reden in mijn badkamer had liggen creveren en keerde op mijn stappen terug voor verder onderzoek. De loser was ondertussen op zijn zij gerold en deed zielige pogingen om zich uit zijn verpakking te wurmen. Ik schopte de ondankbare klootzak in het gezicht, of althans die algemene regio en pakte hem uit tot ik aan zijn portefeuille kon. De heldere vloeistof die tussen zijn benen uit sijpelde degouteerden me des te meer en eens zijn portefeuille in mijn achterzak zat schopte ik hem nogmaals in het gezicht. Medelijden is een verspilde emotie aan dergelijk gespuis!

Mijn humeur was door zijn pathetische gedrag zo ver onder nul gezakt dat ik mijn plannen om een terrasje aan te doen finaal schrapte en terug keerde naar mijn prachtige woonst, meerbepaald mijn bescheiden en functionele keuken! Daar aangekomen overviel me een atypisch moment van hopeloze depressie en ongekende tristesse. Ondanks dat dergelijke momenten me, zoals ik eerder al vermeldde, niet typeren - komen dergelijke buien regelmatig voor en ik haalde dan ook enkele seconden rustig adem tot het moment voorbij was. Een helende reflex die me al meermaals het leven had gered, of toch zou gered hebben ware ik het suicidale type. Ik legde dus de shotgun die ik bij wijze van automatisme onder het aanrecht gepakt had terug op zijn plaats. De dag was ondertussen alweer 9 minuten verder gegaan sinds ik Ramon de deur wees, hoog tijd dus voor een bescheiden glas Wodka. Thuis bewaar ik de alcohol op dergelijke manier dat ik ten aller tijde overal makkelijke toegang heb tot enkele flessen. Ik schonk dan ook een long-drink glas vol en kiepte het achterover. 10 minuten.

Menig uur later zat ik op het terras van de Onvrije met de zon in mijn ogen. De tafel voor me werd bevuild door 2 nozems in maatpakken en zonnenbrillen. Nergens was er een lekkere poes te bekennen, laat staan een indrukwekkend stel tieten. Op de bediening na dan, die over een onmiskenbaar groot stel tieten beschikte. De poes kon ik me alleen inbeelden, maar gezien ik haar ooit geneukt had viel me dit niet zwaar. Degoutant wijf, moet ik overgens zeggen. Ze wilde ooit dat ik mn lul in haar reet ramde. Stel je voor.. Ik was het pompen echter snel beu en besloot dat ze zelf ook maar eens iets moest doen. Iets later zat ze gehurkt over mij en liet ze haar spannende aars over mn lul schuren. Ze schreeuwde van extase en maakte me duidelijk dat ik mn ogen moest sluiten en mond open sperren. Ik had een bruin vermoeden, maar deed het toch. Iets later begon ze als een wilde over mn gespierde borst en gezicht te pissen. Het deed haar blijkbaar goed, want ze kwam enkele keren schreeuwend klaar. Mijn orgasme bleef uiteraard ook niet uit en iets later lag ze hijgend op me. Met bruin vocht dat uit haar kont dribbelde en haar tong die als gek de pis van mn gezicht likte als om zo het verzwete vocht terug te winnen. Tijdens het bekomen vroeg ik me af hoe ik in godsnaam klaar had kunnen komen. Ze was namelijk een van die vrouwen die als schaam toilet enkel de bikinilijn schoor en verder een weelderige bos van rossig schaamhaar tentoon spreidde.

Ze wekte me uit mijn overpijnzingen toen ze een van haar meesterlijk bereidde White Russians op de tafel schoof. Ik zei dank je en informeerde of ze nog steeds zo n gigantische bos ros schaamhaar had. Ze giechelde geil van niet en likte net onder mn rechter oor, waarna ze fluisterde "Dat plekje was ik vorige keer vergeten".

de ochtend des oordeels

2008-01-27T21:40:00.000+01:00

Men hoofd bonsde verschrikkelijk bij het opstaan uit de zetel. Gelukkig stopte het bijna meteen: van katers heb ik nooit last gehad. Wat was hier gaande en vooral gaande geweest. Ik besloot niet af te wijken van dagdagelijkse rituelen en vooreerst op mijn bar af te stappen alwaar ik mezelf een shot Absolut uitschonk. Met lichte angst en een eerste sigaret tussen mijn lippen geklemd bekeek ik de openstaande badkamerdeur. Die gaf ook vanuit deze positie te weinig zicht op de gruwel die zich ongetwijfeld afspeelde binnenin de badkamer. Ik overliep snel enkele doemscenario's tijdens het uitschonken van een tweede Absolut, ditmaal een longdrink-portie. Ik voelde me helder en nuchter en besloot dat dit het beste moment was om de confrontatie aan te gaan met de realiteit. Met de nodige rust doofde ik mijn sigaret in de asbak op mijn bartablet, zette de tv uit en stapte op de badkamer af. Daarbij verloor ik de her en der verspreidde tissues niet uit het oog, ze telkens opzij vegend met mijn voet. Immers zou het maar stom staan een compleet uit de hand gelopen scene in de badkamer te betreden met enkele zakdoeken aan mijn schoen. Zelden had ik reeds zulks belachelijk tafereel aanschouwd. Op de vloer lag Ramon's lichaam opengespreid, vakkundig verniet met de kurken vloer. Ramon deed zijn uiterste best op lucht binnen te krijgen, zoveel was duidelijk. In zijn mond stak een haardroger die het werken had opgegeven. Zijn ogen waren dichtgeniet en een grote plas bloed had zich verzameld rond zijn kruisstreek. Ik stapte iets verder de kamer binnen en hurkte neer naast zijn aangezicht. De geleden schade werd me nu pas geheel duidelijk en was betrekkelijk groot. Blijkbaar had de haardroger het halfweg de nacht begeven doch slechts nadat de voorste helft van de plastic cover was gesmolten in Ramon's mond. Eén oog stond open, het ooglid verscheurd door 2 nietjes die nu niet meer vasthingen. Ramon maakte een kermend geluid. Daarbij had hij duidelijk iets mis gedaan want pas enkele seconden nadat ik de Absolut in zijn aangezicht smeet stopte hij met wat leek op het verstikken van een mens in ademnood. Twee seconden met de kerel en het werd me alweer te veel. Ik hijste mezelf recht en begaf me terug naar de living, stak een sigaret op en stapte op de bar af. Ik overpeinsde even de zaak. Immers, dit had grote gevolgen. Want wat was Ramon's invloed geweest in de toetakeling van mijn lichaam. Mogelijks wist hij meer, en dan zou het nu ongetwijfeld op kundigheid aankomen om het alsnog te weten te komen. Niet zelden weigert een zielig individu verder verbaal contact nadat je hem hebt neergemaaid bij een ongepland vriendschappelijk weerzien.
Ik schonk mijn Absolut glas vol en keerde terug naar de badkamer. Misschien moest ik wel listig zijn. Als een ervaren psycholoog met geslepen technieken de waarheid te weten komen. Ongetwijfeld was de klootzak wel vatbaar voor één of ander decadent Freudiaans showspel. Ondertussen bevond ik me wederom voor zijn ogen, ditmaal rechtstaand. Naarstig poogde hij een blik te vangen van het gehele, overweldigende postuur dat naast zijn hoofd oprees. Niet naarstig genoeg echter, hij vond het preserveren van zijn vastgeniet linkeroor duidelijk van primordiaal belang. Ik sprak hem rustig toe.
'Ramon, hoe lig jij hier nu, wat is hier gebeurd'.
Slechts enkele kermgeluiden deden vermoeden dat hij mijn vraag gehoord had. Ik herhaalde ze dan ook. Wederom kreeg ik geen antwoord. Ik hurkte neer teneinde de haardroger te verwijderen. Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Het plastic was volledig versmolten met zijn mond en enigste goeie rukken bleken dan ook niet veel uit te maken. Ik besloot de Freudiaanse piste lang genoeg te hebben belopen en rukte zijn lippen van elkaar. Daarbij spatte het bloed in het rond en verloren de nietjes elke functie. Ramon schreewde het uit en ik sloeg hem dan ook voor zijn Spaanse roetkop. Daarbij sloeg zijn hoofd dusdanig achteruit dat ook zijn linkeroor bevrijd werd van de inmiddels ruimschoots beschadigde kurkvloer. Het hysterisch gekrijs ging nog even door. Ik stond recht en nipte nog eens van mijn Absolut alvorens een nieuwe sigaret op te steken. Zegge wat men wil van mijn technieken, nog geen halve minuut later begon Ramon zijn eerste woorden te brabbelen. Half vermurwd kwam er één en ander uit zoals het feit dat ik een klootzak was en blijkbaar ooit een vriend. De haspelende loser verslikte zich daarbij meermaals in het ruim vrijgekomen bloed. Het was geen zicht, zonder meer. De haardroger hing immers, kabel en al, nog steeds uit zijn mond te bengelen, regelmatig zich beetje bij beetje verder afscheurend. Dat ging gepaard met de nodige pijn meende ik te mogen vaststellen. Het was duidelijk dat dit stuk ongeluk mij weinig ten dienste ging zijn op dat moment en ik besloot er dan ook korte metten mee te maken. Enkele stevige schoppen in het aangezicht zorgden ervoor dat het gekrijs en spuwen van bloed ophielden. Ramon lag nu hopeloos stervend maar stil op mijn badkamervloer. Welks een puinhoop was me dat. Zelfs met ondertussen een goeie halve liter Absolut op viel dit tafereel amper te overschouwen. Ik scheurde de resterende ledematen los van de nietjes en besloot een laken te zoeken tegen het overvloedig bloeden op mijn vloer. Immers moest ik die loser nog op één of andere manier naar buiten zien te krijgen. Zijn plompe lichaam liet daarbij meteen veronderstellen dat zulks al rollend zou moeten, over mijn vloer dus. Eenmaal gewikkeld in het nodige linnen rolde ik Ramon mijn appartement uit en met enigste flinke schoppen voor de reet bevond hij zich beneden aan de traphal, net voor de buitendeur. Ik besloot even op adem te komen alvorens verder te gaan. Sowieso moest ik even wat kleren aantrekken alvorens ik naar buiten ging. Daarvoor leken mijn zwarte broek en rood T-shirt me perfect geschikt. Aldus was het dat ik sjiek gekleed naar buiten trad. Schichtig keek ik rond maar er was niemand te bespeuren op straat. Ik knelde mijn sigaret tussen mijn lippen en gaf enkele serieuze trekken aan het laken. Ramon's bewusteloze lichaam lag nu op de straatstenen, gereed om vijftig meter verderop te worden achtergelaten. Daarbij eindigde hij tussen enkele fietsen die voor het huis met nummer 13 geplaatst stonden. Tijdens het terugkeren naar mijn appartement scheen de zon meermaals in mijn ogen. Dat heb ik altijd wel leuk gevonden. Ook zag ik een niet onknap meisje aan haar poes frunniken. Ze liep gewoon door. Ik dacht aan Lara en die keer dat ik mij inbeeldde dat ze aan haar poes frunnikte. Het zouden ongetwijfeld weer mooiere tijden worden vanaf nu.

Prachtig.. Alles is PRACHTIG!

2005-05-25T04:37:00.000+02:00

Acid Flashback, dacht ik direct, en als zo.. waarom er dan niet ten volle van genieten! Ik gaf toe aan de bulderende lach die ergens in mn onderbuik opwelde.. Wat te doen met deze grappige situatie.. Ik keek op mn gemak de badkamer rond zonder iets te zeggen. Mn halucinatie stond maar stom te zien op de hele situatie, zeer zoals Ramon zou gedaan hebben moest hij nog in leven zijn. Even was ik verwonder dat mn verbeelding zo n levendig beeld tevoorschijn kon halen maar enkele seconden later was mn interesse voor de creatieve doeleinden van mn badkamer gerij groter dan mn verwondering. Mn oog viel op de haardroger.. Even later op een flesje aftershave.. Iets later op de electrische nietmachine waarmee ik het douchegordijn dacht omhoog te hangen enkele weken geleden. Nattuurlijk lag ook de lege fles Wodka naast me.

Het plan was klaar! In een bliksemsnelle actie sprong ik op, greep ik de lege fles en ramde ze kapot op Ramon's veel te grote voorhoofd. Hehe. De fles versplinterde in een prachtige regenboog van kleuren. Fascinerend. De volgende stap in het plan was een snelle stoot met de fles afgewerkt door een draaiende beweging. Ter hoogte van de maagstreek leek me wel leuk, maar in de passie van het moment bleek het kruis gepaster. De beweging zat juist goed, kon ik zien.. De halve fles was gevuld met wat stof van zn broek en onderbroek en het kleine bloedende stompje dat hij ongetwijfeld regelmatig ter hand nam om zn hormonen te verlichten. De verwondering die eerst op zn gezicht te lezen stond werd groter met de seconde. Ongelofelijk accuraat. Hillarish! De details.. Soms vind ik het jammer dat hij zo n idiote stoten beging.. Die wagen.. Ongelofelijk! Het leek me een leuk moment om de haardroger ter hand te nemen.. De draad van de haardroger dan vooral! Ramon zat op zn knieen in een zieluge poging zn kruis te redden door er aan te frunikken met zn handen en zat dus klaar voor de draad behandeling. Ik draaide de draad een paar keer rond zn nek, ramde de haardroger in zn mond en zette hem op de hardste en warmste stand. Wat een Geniaal idee!! Hoewel ik moet toegeven dat het effect een beetje uit bleef.. Ik had gehoopt hem op te blazen als een balon. Snel stak ik de nietmachine in het overblijvende stopcontact. Ramon lag op dit punt van het plan hijgend op de grond, net zoals ik het bedacht had. Even bleef ik stil staan bij het feit dat het maar te verwachten was dat hij zich gedroeg naar hoe Ik gepland had, hij was niet voor niets MIJN acid flashback! De bekleding in mijn badkamer is van die handige kurk en ook deze keer bewees de zeer doordachte keuze zn nut! Met behulp van de machine hing de pedante klootzak al snel helemaal aan de grond geniet. Ik besloot ook zn ogen en mond dicht te nieten zodat hij enkel nog zn neus had als "zich op het aangezicht bevindend waarnemingsorgaan" Allemaal zeer grappig.. Maar de joke had me al lang genoeg geduurd..

Ik besloot in de zetel te gaan uitrusten en smeet me een mooie pornovideo op. Met het lid in aanslag & de hand goed geolied smeet ik me op de taak.. althans begon ik eraan. Alles was mooi, en prachtig..

Tot ik de volgende morgen wakker werd uit de hele drankroes en ontdekte dat niet alles was zoals ik dacht.. Ik werd wakker in een kamer onder een luid schreeuwend TV toestel waar dezelfde porno scene keer op keer herhaald werd. Uit de badkamer kwam wat leek een moeizame ademhaling en overal, maar dan ook OVERAL lagen her en der witte tissues verspreid.. Ik was al bang over de staat waarin ik de badkamer zou aantreffen!

Angstpsychosen

2005-03-22T01:58:00.000+01:00

Dat zag er prachtig uit. Het leek wel alsof er nooit iets mis mee was geweest. Ik nam een slok van de Absolut op de badrand en besloot het nekkussentje te nemen. Dat helpt tegen het verdrinken als je van plan bent even te slapen in een vol bad. Met de ogen toe dreven mijn gedachten weg op de melodieën van één of andere rockband van eind jaren '60. Rust was nu niet meer veraf...

Wakker werd ik in een allesbehalve aanschouwelijk tafereel. Het bad zag blauw en groen en rood tegelijk, met flarden medisch verband overal, drijvend en vooral, verstrengeld tussen mijn benen.
Ik werd omringd door angst. Dit was een helder moment. Wat was er waar geweest van de voorbije weken?
Mentale verzwakking alom.
Was ook maar iets echt of was het allemaal een psychotische enscenering, zoals eerdere lsd-trips deze reeds vaak waren voorafgegaan? Ik had nood aan pen en papier, nu opslag, mijn geest moest gezuiverd worden. Wat er nog inzat moest eruit, weldra zou het allemaal te wazig zijn.
Dit had ik natuurlijk niet voorzien. Haastig rukte ik mezelf uit bad en op weg naar de living alwaar ik zeker en vast wel iets om te schrijven zou vinden. Nog steeds speelde een band van eind jaren '60 uit de luidsprekers. Met een hele zooi aan biccen stapte ik het bad weer in.
Totale controle nu. Ik begon te schrijven als een maniak, papierverslindend. Zou één of andere natuurklootzak dit zien, er zou ongetwijfeld heibel van komen.
Ik voelde een psychose van angst nazinderen. Een ongekende angst dreef mijn hele lichaam in een allesvernietigende adrenalinetrip. Het brein was véél sneller dan de pen. Ik omcirkelde de 87. Die was van het grootste belang nu. Het verband zag witter dan vers gewassen linnen. Was er ooit bloed geweest? Was er ook maar iets...? Als verlamd liet mijn hand de pen vallen in het troebele water van het bad. Het was tijd om mijn gedachten de vrije loop te laten. Schrijven was hier geen oplossing, zoveel was duidelijk. Neen, hier moest radicaal opgetreden worden. Men hoofd was echter moe, de adrenaline was duidelijk uitgewerkt. Niets kreeg mij recht nu, dit was complete verlamming. De slaap poogde zijn slag te slaan. Ik greep naar de fles Absolut en lette erop het glas niet in bad te laten vallen...

Het was terug dag toen een schel geluid mij wekte. Enkele zonnestralen schenen vanonder de badkamerdeur. Waterdamp kroop nog steeds in druppels langs de felgroene muren naar beneden. Het helse geluid kwam van de voordeur die zich nu terug sloot. Djeezes christ! Er was iemand binnen! Het geluid van voetstappen vulden de traphal. Fucking klootzak! Ik greep naar de revolver op het tafeltje naast me en sprong uit het bad. Gebukt, met enkel nog men hoofd uitstekend achter deze beschutting van een paar honderd liter water, luisterde ik nerveus naar het naderen van allerhande geluiden die alleen maar een mens kan voortbrengen. Big Brother & The Holding Company schalde nog steeds uit de boxen en even verdubbelde het vocht op de muren door mijn ontembare angstzweet dat hevig verdampte. Ik hoorde de deur van mijn appartement openen. Zonder slag of gebeuk? Keelgereutel nu, van iets dat leek op een diepe stem en stand had gehouden in het midden van de living. Schaduws onderaan de deur waar zonet nog zonlicht had ondergekropen. Ik loste een waarschuwingsschot in de muur.
"Ik waarschuw je, vertrek nu je nog kan klojo, dit wordt je fucking dag niet" schreeuwde ik, de deur fixerend met wijdgesperde, trillende ogen.
"Ok ok rustig, let het wapen neer, ik ben het, ik kom naar binnen".
Pure adrenaline nu, verbazing, gedachten alom.
De deur opende langzaam en Ramon trad behoedzaam de badkamer binnen...

Verwarring?

2005-03-17T03:00:00.000+01:00

Ik besloot de fles wodka te legen. Een of andere muppet scheef jaren geleden het boek dat ik recent ter hand nam en waarin in ik tot mijn grote verwarring las over de heilzame effecten van wodka op alle mogelijke aandoeningen. Gesterkt door deze ongetwijfeld fictionele stellingen goot ik de Absolut in mn badkuip en duwde ik de cdspeler aan. Ik wachte tot the white rabbit op zn hoogst was en sprong net dan, geen second later noch eerder, in de met warme wodka-water gevulde badkuip. De nattigheid sloop omhoog door de weinige kleren die ik dan al droeg & ik liet me in de badkuip zijgen. Duidelijk verward moment! Na even relaxen in het water begon zelfs het medische verband doornat te worden en bekroop me een onaangenaam gevoel in de schaamstreek. Ik besloot de textiel overboord te gooien, klapte het Wc open en dumpte daar de meters verband in. De rest van het textiel volgde al snel hetzelfde pad en de bevrijding was groot. Een 2e geboorte, aanrader voor iedere ietwat gezonde man!

Ik sloot mn ogen en genoot van de vreemde sensaties die me overweldigden. De 2e fles absolut die zich naast het bad bevond stond een ander lot te wachten dan zn voorganger. Ik goot een deel ervan in mn glas en liet t even ronddraaien in t glas in een hautaine immitatie van de gemiddelde wijn pretendant op pad om de jaarlijkse proeverij in te leiden. De alcohol kleefde aan het glas zoals bij een normale wodka 40 graden de gewoonte is. Wijn fanatiekelingen doen dit naar vermoeden ook om het alcohol gehalte na te gaan.. Het avondtuur van telkens weer na te moeten gaan door middel van schatting hoe sterk de drank is.. Men zou denken dat dergelijke waaghalzerij mij meer zou aangaan dan die penseellikkers.. maar anderzijds, als ik mn leven op zo n triviale manier spanning zou bij brengen zou ik waarschijnlijk eerder een type als Ramon gaan bezoeken met de vraag me volledig te verdoven en in het vertrouwen met volledig lijf & leden later te ontwaken.. Spanning mn reet. Ik zette de absolut naast me neer en vroeg me af welke maatschappelijke gegevens tot de algemene wijn hype aangezet hadden.

Het meten van alcoholgehaltes door middel van glazen is nb een dubieuze bezigheid an sich! Als we ons even verplaatsen in de geest van de wetenschapper die zich bezig houd met t meten.. Negen op de tien is het glas waarin je vandaag je wijn spint helemaal anders dan het glas waarin je gisteren een ander sapje mat, laat dan staan het glas waarin je de boerenzeik van morgen zou meten.. Dit en dit alleen is waarschijnlijk al de reden waarom ik nooit met wijnproeven begonnen ben. 87.. 87! Een goed wijnjaar zouden sommigen antwoorden.

Hoe staat t nog met t lid vroeg ik me ineens af. Bij t aflikken van de verpleegster stond het me in elk geval al niet in de weg, laat dan staan dat het me nu zou tegen werken. Maar in elk geval, een dergelijke stelling voor zeker aan nemen zou nefast kunnen blijken dus deed ik dat niet en begon ik aan een grondig onderzoek van mn mannelijkheid. De dokters hadden prachtig werk geleverd!

een gloemige geest

2005-02-06T02:29:00.000+01:00

Zou ik een vest aantrekken om even naar buiten te gaan? Dat leek me een onnodige verspilling van tijd. Ik was gehaast moet je weten. Waarom? Geen idee. Zou het interessant zijn te weten waarom? Dat evenmin. Vluchtig goot ik de laatste slok Absinthe naar binnen, de deur reeds in mijn handen. Als nu zou blijken dat hier één of andere kloothommel ligt te rommelen in straat zou ie dat niet lang meer uithouden. Zou het beter zijn de deur traagjes of op een snelle, imposante manier te openen? Ik koos voor de laatste optie en aldus stond ik op een wel zéér intimiderende manier op straat. Alleen was dat, er bleek namelijk niemand te zijn.
'Des te beter', dacht ik bij mezelf, en wou een sigaret opsteken. Die had ik niet op zak zo bleek. Ontmoedigd hijste ik mezelf weer de treden op. Ja, die trap leek nog altijd langer dan ooit tevoren. Dat gevoel had ik bij het naar beneden stijgen niet gehad. Kan je wel spreken van stijgen als je naar beneden gaat? Geen idee, maar als schrijver op een blog kan ik het me alleszins permitteren. De heerlijke gloed van mijn woonkamer viel me nogmaals op. Die had ik in het verleden ook al vaak opgemerkt, en nu dus weer. Een warme, ontvangende gloed is belangrijk. Je mag smeren op je muren wat je wil, maar als de lichtgloed niet goed zit komt het allemaal op hetzelfde neer. Dat had ik al beseft nog voor ik mijn woonst inrichtte en had me dan ook uitvoerig geïnformeerd bij specialisten ter zake. Die bleken niet zulks een specialisten te zijn als ze wel zouden gewild hebben. Het was dan ook zo dat ik me uiteindelijk tot mijn toenmalige liefde richtte. Nu ja, liefde. Ik had haar leren kennen tijdens één van mijn talrijke nachtelijke escapades, op weg naar Furio. Het moet zo rond 4 uur 's nachts geweest zijn. Bij het lopen door een straat was het licht uit haar kamer me opgevallen. Ik belde aan en al snel kwam een ouwe vent opendoen. Uiteraard bleek dat niet de persoon te zijn die ik wou zien en na enig amok druipte hij het weer af naar zijn degoutant wijf dat in de deuropening was komen gillen. Daar had ie goed aan gedaan: het wicht bleek mateloos irritant en het zou dan ook niet lang geduurd hebben eer ik haar met de spartaanse beginselen had geconfronteerd. Maar nu dus niet, dankzij het snelle optreden van de man. Ondertussen had ik echter best wat tijd verspild en besloot het dan ook anders aan te pakken. Ik drukte simultaan op alle bellen en wachtte op respons. Een meisje kwam opendoen. Was zij degene uit het appartement? Dat bleek al snel zo te zijn. Ze was best een mooie verschijning en het duurde dan ook niet lang eer ik haar kamer betrad. Daar viel die aangename gloed me meteen op en aldus gebeurde het dat de basis werd gelegd voor een meer diepgaande relatie dan ik gewoon was. Niet dat het mijn eerste relatie met liefde was, maar ze waren gewoon niet talrijk.
Nu, die griet had dus de belichting van mijn appartement op haar genomen en het resultaat mocht er zijn. Hopelijk zou Lara nooit vragen of ik zelf de belichting had gedaan. Want dan moest ik haar vertellen over het andere meisje en dan zouden we ongetwijfeld een tijd van gezaag tegemoet gaan. Neen, zelfs de minst hysterische wijven blijken keer op keer een zwak te hebben voor mijn verleden. Veronderstel ik nu dat Lara hier snel over de vloer ging komen? Eigenlijk wou ik haar zelfs ontvangen maar dat leek me een te gehaaste beslissing.
Ik stak een sigaret op, stapte de badkamer binnen en draaide de warmwaterkraan open. Eén en ander op de badrand moest plaats maken want al snel zouden hier een asbak, een pakje sigaretten, een briquet, een fles Absolut en een glas met ijs opgesteld staan...

Het glas intrigeerde me

2005-01-26T16:12:00.000+01:00

Het brekende glas intrigeerde me..
Ik negeerde even de drang om de badkamer te benuttigen en wandelde naar mn raam om te kijken wat de oorzaak van mijn verstoorde rust was. De straat leek rustig als altijd, daar ik in een zeer kalme buurt woon, maar werd enigzinds ontsierd door de waaier van glas die de stenen tooide als een goochelaars hoed op een obesiteuze overjaarse hoer. Een surrealistische prent waar Dali zn penseel niet aan zou willen starten hoor ik sceptici repliceren? If Only..!
In de zomer van 96 sloeg het noodlot toe op een camping in de Kempen. Een van de weinige naaktcampings die in ons achter geraakte belgenland te bespeuren viel toendertijds. Een situatie die heden ten dage niet meer van toepassing is, maar daar later meer over! Die ongelukkige zomer bracht ik het weekend door op die camping met een toendertijdse kennis, René. René was een van die mensen die nooit enige vorm van lichamelijke emancipatie zou kennen en daarom zijn (naar moeders normen) schrale lijf dwangmatig tentoon spreidde op de camping - ja, dames en heren - van zijn moeder! Een kranig doch oud besje met een aanleg voor entertainment in de vorm van cabaret en van camping houden. René had als enige vorm van talent de cabaret neiging van moeder lief geërfd en entertainde dan ook toendertijds wekelijks het naakte collectief dat zich als klant van "De Bronstige Zeug" beschouwde. Vanwaar de ongelukkige naam van de camping kwam is me nog steeds een raadsel, maar het zal naast René's obligatoire optredens geen factor geweest zijn in - maar eerder gebrek aan - het succes van de camping. Het hele cabaret gedoe en verhaal brengt ons nattuurlijk terug op de avond waar René beslistte zijn genre nog meer te verkrachten door een kolderiek magiespektakel voor te bereiden. De hele avond bleek een grote flop, met de ene flater na de andere tot uiteindelijk het publiek met een zucht van opluchting het einde van de vernedering concludeerde en snel de zaal verliet. De moedige ziel die even applaus poogde te geven werd al snel door kwade blikken in zn initiatief gesmoord. Kwaad & angstig om de mogelijke wederkeer van René als dusdanig te bewerkstelligen voor een paar bij cabaret zeer ongebruikelijke encore rondes. Na de licht geflopte premiere had ik een teneergeslagen René verwacht maar niets bleek minder waar. Het was de eerste keer dat ik René's repertiore mocht aanschouwen (tot mijn grote geluk) en ik had zijn eerdere werk duidelijk verkeerd ingeschat.Rene straalde van misplaatst geluk en besloot dan ook dat het een avond was om niet te vergeten. Hij snelde naar de telefoon en ..

Wat een degoutant verhaal al bij al! Had ik nog zin gehad deze herinnering tot in het degoutante verder op te halen dan zou ik vertellen hoe hij besloot het hele euvel te vieren door zn maagdelijkheid op te offeren aan een vierderangshoer, hoe die bezet bleek en een vijfderangshoer op stuurde. Die dan de hele nacht de camping op gekrijs trakteerde van een zesderangsvarken dat geslacht wordt door een sadist met een fetish voor anale ellectrocutie. Het staat nattuurlijk als een paal boven water dat de teef het goochelaspect van René's cabaret "leuk" vond en hem dan ook met zn goochelaarshoed bereed. Ik zou ook vertellen dat het beeld van de glovende haren met eronder de vibrerende vetrollen me nog veel te lang tijdens nachtmerries het zal geestensoog bevuilen, want nattuurlijk had het koppel niet de finesse hun escapades achter gesloten deuren uit te voeren! De smakeloze trouwpartij, dagelijkse shows en overname van de camping hebben trouwens tot de dood van het besje en failissement van de camping geleid. Bij deze is dan weer bewezen dat het inschattingsvermogen der mensen de realiteit niet aan kan en als dusdanig het surrealisme en genieën als Dali onmogelijk kan inschatten.

De waaier glas lag naar buiten wat betekende dat een projectiel aan de binnenkant verantwoordelijk was voor het verstoren van de idylische sfeer. Ik knipte het raam open in de hoop de verantwoordelijke voor deze glasbreuk enkele welgekozen woorden omtrent zijn persoon naar de kanis te slingeren. Het uit het raam rekken bleek een pijnlijke oefening die er alleen maar onaangenamer op werd toen ik een glimps op ving die mn adem deed stokken.. Ik dacht in het vallen van de scherven het cijfer 87 te bespeuren en de gebroken neus van Ramon uit het nieuwgevormde gat te zien zitten? Na even knipperen met mn ogen bleek echter dat de scherven willekeurig verspreid lagen en het gat leeg was van elke menselijk aanwezigheid.
Doch besloot ik me even op straat te wagen om zeker te zijn!

de nachtelijke sferen der ongeroerde geest

2005-01-11T01:26:00.000+01:00

De koffer bleek leeg op wat vuilnis na. Dat ging ik heus niet doorzoeken. Die Annick was duidelijk niet het meest nette meisjes. Zo zijn ze wel vaker. Gelukkig leek Lara dat probleem niet te hebben. Of ze kon het goed verstoppen. Beiden goede kwaliteiten oordeelde ik, en sloot de koffer. Ja, het was echt rustig op de baan, zoveel kon gezegd worden. Ik stak een sigaret op en stapte terug in de auto. Wat moest ik nu eigenlijk met die auto? De fles Elixir lag uitnodigend op de zetel naast me. Spijtig dat ik niet tegen die vuile smaak kon want een drankje kon ik best wel gebruiken. Ik besloot de auto te dumpen en de weg naar huis verder te stappen. Het portier sloot met een harde klap. Dat heb ik nu altijd met autodeuren: ik sla ze veel te hard toe. Niet dat het vaak gebeurt dat ik een portier sluit, want in een auto zitten doe ik zelden, maar des te meer valt het mij op hoe slecht ik ermee omga. Neen, auto's en ikzelf waren niet meteen de beste combinatie, zoveel kon gezegd. Ook moest je tegenwoordig een rijbewijs hebben. Dat had ik altijd als een enorme tegenvaller ervaren. Zo'n rijbewijs had ik niet en als je nu denkt dat het mij dwars zit ben je fout. Mijn leven is me wel nog iets meer waard. Ik zou geen slachtoffer worden van een overstekend hert of een idiote bezopen hufter. Dat was ook al één van de redenen dat ik nooit bij de scouts ben geweest, maar dat doet er nu niet toe. Auto's zijn gevaarlijk en alleen idioten gebruiken het al te regelmatig. Waarschijnlijk is de kans om de Lotto te winnen kleiner dan dat je verongelukt met een auto. Daar was ik vrij zeker van maar zoals ik al zei hou ik niet zo van wiskunde en al te stellig over kansen redeneren was bijgevolg niet aan mij besteed.
Ondertussen was ik in het stadscentrum gekomen. Datzelfde belfort dat voordien nog de duisternis tartte stond nu pal voor mij, in al zijn glorie. Ik hield halt. Dit was zeker een bouwwerk om te aanschouwen. Dat deed ik dan ook voor enkele seconden. Die aanschouwbaarheid had ik duidelijk overschat. Neen, het mooiste belfort van het land kon je dit niet noemen. Sommigen zouden het wel doen, maar dat zegt meer over hen dan over het belfort. Was het hier nu kouder dan daarnet aan de stadsrand? Ik weet het niet, bij gebrek aan een temperatuurmeter. Ik zou desalniettemin durven stellen dat het zo was. Ik keek rond me. Daar was niemand te zien en zelfs achter me ook niet. Geen enkel café was nog open. Niet dat ik er veel aan zou hebben moesten ze wel nog open zijn: wie uit het ziekenhuis ontsnapt heeft maar zelden geld op zak. Ik stak nog een sigaret op en ging even zitten op de rand van de stoep. Zouden ze hier ook zo gezeten hebben, honderden jaren geleden, toen het belfort nog nieuw was? Toen was er ongetwijfeld nog geen stoeprand, maar misschien wel andere objecten die zich lenen tot het neerzitten. Even beelde ik me in dat ik een stadswacht was in het jaar 1213, zijn pauze nemend gezeten op een bank alwaar ik nu op de stoep zat. Voor zich een heus bouwwerk dat de grenzen der logica van die tijd tartte. 'Wat een saaie bedoening moet dat geweest zijn' fluisterde ik, sigarettenrook uitblazend. Ik staarde even naar mijn half opgerookte sigaret. Die smeet ik weg en stond recht. Er waren wel interessantere dingen te doen dan anderen hun leven overpeinzen. Het duurde niet lang voor ik een nieuwe sigaret op stak. Hooguit enkele minuten. Het pakje stak ik nu noodgedwongen in de zak van die achterlijke badjas. Al goed dat er haast niemand op straat liep. Had die mij gezien met mijn leren vest en nu in die bekakte peignoir, er zou wat gelachen worden. Nu moet je je niet vergissen, ondanks mijn conditie zou de klojo die dan zou lachen het niet voort vertellen, maar toch. Het idee dat ie niet meteen beter zou weten stemde me allesbehalve vreugdig.
Ik kwam bij mijn voordeur aan. Shit. Ik had me niet eerder gerealiseerd dat ik geen sleutels heb. Die zaten, zoals altijd, in mijn jaszak, en die jas was nu dus gestolen. Ik beukte enkele malen op de deur met men schouder. Dat werkte niet te best. Hield ik mezelf in? Misschien wel. Ik besloot harder te beuken en de deur vloog open. Ik stapte binnen en stak het licht aan. Alles was nog zoals het altijd al is geweest. Post lag er niet op de vloer want die kwam niet vaak. Er zijn maar weinig mensen met wie ik correspendeer en dat is maar goed ook. In deze moderne tijd is een bezigheid als brieven schrijven niet iets wat ik als intelligent zou aanschouwen. Des te meer waren er maar weinig mensen wiens schrijfwerk me zou kunnen boeien. Rekeningen vond ik wel al eens maar ook weer niet zo vaak want ik heb een weinig verbruikte diensten. Een goede consument hadden ze niet aan mij maar ik betaalde hen wel altijd op tijd. Heb ik veel geld vraag je je dan af? Dat zou je kunnen zeggen. Vanwaar heb ik het gehaald? Wie kan het wat schelen. Het was er en werd nuttig gebruikt. Ik steeg de trap op en opende de deur tot de living. Die was kil. Ik draaide de chauffage open en stapte op de bar af. Daar stond een reeds eerder geopende fles Absolut klaar. Zou ik me aan een Absinthe wagen? Ik greep de fles Absinthe van mijn drankrek. Dat was eigenlijk gewoon een gat in de muur. Een open, ingebouwd kastje zou je kunnen stellen. Daar hield ik wel van, met zijn hobellige, bepleisterde wanden. Ooit was dit een schouw geweest. Die had ik laten weghalen door één of andere Pool. Hij had er het ingewerkte rek van gemaakt, met op heuphoogte een uitstekend metalen tablet om mijn cocktails op te bereiden. Een geslaagde operatie was dat geweest. Zelfs de Pool had het een succes gevonden en we hebben toen samen nog enkele Absolut's gedronken. Dat bleek ie goed te kunnen, niet dat dat me verbaasde. Ondertussen druppelde ijskoud water over het suikerblokje van mijn Absinthe. Hoe ik dat deed? Met een prachtige Absinthe-set die ik ooit had gekocht van Furio. Smaak had ie wel, dat moest gezegd, want ik had zelfs niet meteen kunnen besluiten welke te kiezen. Eventjes stond ik zelfs op het punt er twee te kopen, maar dat gunde ik die klojo niet. Maar goed, het setje dat ik nu had leek zeer authentiek met een echte 19e eeuwse uitstraling. In het bijzonder vond ik de lepel zeer geslaagd. Die had erg veel klasse met zijn duidelijke art nouveau-afwerking. De Absinthe veranderde in een geanticipeerde, prachtige groene gloed. Ik stak een sigaret op en besloot een cd op te leggen. Welke zou ik kiezen? Een terugkomst thuis kan niet met zomaar eender welke muziek. Nu waren al mijn cd's echter uitstekend dus koos ik er maar lukraak één. Dat bleek Thelonius Monk te zijn, begeleid door Art Blakey en zijn Jazz Messengers. Een goede keuze, al had die Blakey de laatste keer ook al opgestaan. Daar besloot ik me op het moment weinig van aan te trekken en wendde me tot mijn Absinthe. Die was klaar en wel zeer geslaagd van kleur.
Ik liet me zakken in mijn zetel en genoot van een eerste slok groene fee. Wonderlijk. Mijn hand tastte op het bijzettafeltje naar mijn pakje sigaretten. Ik zou nog veel voor de boeg hebben de komende weken, zoveel was zeker. Op dit moment leek Lara terugzien echter het enige van belang. De achterlijke badjas begon me ondertussen mateloos te irriteren en ik trok hem dan ook uit. Aldus zat ik half naakt in mijn confortabele zetel, slechts af en toe nippend van mijn drankje. Lara zou zich ongetwijfeld reeds vele vragen gesteld hebben. Waarom interesseerde het mij eigenlijk? Op straat hoorde ik het geluid van brekend glas. Ik diende me maar eens stilaan een bad te gaan nemen indien ik haar snel wou terugzien.

Op de nachtelijke weg...

2005-01-06T17:04:00.000+01:00

Hmmh .. het belfort .. zo zijn er niet veel. Ik had alle tijd zonder dat jankend stuk verpleegster om even tot mezelf te komen. Wat is het toch met die kutwereld, ik ben waarschijnlijk de enige niet irritante mens da op deze aardkloot rondloopt. Buiten Lara dan - meestal.. Het belfort stond noch steeds even ver afgetekend aan de donkere hemel. Waar was ik eigenlijk..niet dat me dat kon schelen, maar het was natuurlijk een niet verwaarloosbaar en nuttig gegeven als ik door dit kutland met veel te veel asfalt en wegomleidingen naar Lara moest rijden. Ik stak een sigaret op. Weinig volk op de baan, dat was een meevaller. Geen lompe vrachtwagens die in de weg komen rijden met een hoop half verstikte chinezen in de laadbak. Oh ja, 87 .. dat nummer .. dat klotenummer. Wat was er ook allemaal weer gebeurd? Ramon! Jah die lul, daarmee was het begonnen, welja 10 jaar geleden liep het al mis toen ik die nitwit ontmoette. Ramon en 87, Ramon lachend in zijn bed, wakker worden zonder mijn lul op een bank in het park. Fuck.. maar ik was gerust, ik kom namelijk altijd te weten wat ik wil weten. Ondertussen was ik alweer op de juiste weg naar mijn appartement. Moest ik bij de scouts gezeten hebben was ik de beste kaartlezer geweest, maar dat was een bewuste keuze om niet bij een hoopje pummels aan een kampvuur te gaan zitten, nee, in mijn jeugd interesseerde ik mij aan andere dingen. De lichten op de autosnelweg waren al uit, best, want die fucking gele lichten heb ik altijd al irritant gevonden. Ik kreeg dorst, zou er hier in de rotbak ergens drank liggen..aan al het gemors te zien van Annick's lompe vrienden werd hier wel regelmatig gedronken. Ik besloot me effe op de pechstrook te zetten, ik moest trouwens toch effe pissen. Nadat ik de bomen bemest had nam ik de tijd om de auto eens uit te kammen naar interessante dingen. Het enige wat ik vond was een fles elixir d'anvers onder de zetel, bah voze wijvendrank. Had die Annick nog slechte smaak ook, ik had er geen spijt van dat haar schedel had ingeslaan. Misschien dat er in de koffer nog iets lag. Toen ik achter de auto stond om de koffer open te maken viel er me iets op .. "IAM-487" .. I am for 87 .. wat deed die klote-87 op die nummerplaat. Misschien had dat kutwijf mij meer kunnen vertellen als ze niet doodgebloed was. Wat verbeelde ik me, ze zou toch alleen maar janken en ik zou haar sowieso de schedel inslaan. Ook ik heb mn grenzen. Nu, waarom stond er een 87 op die nummerplaat. Gewoon toeval of niet? Ik besloot de koffer open te doen...

Gecamoufleerd gekapt

2004-12-30T02:19:00.000+01:00

Het plan was simpel, want simpele plannen werken altijd. Bij het eerste het beste spoedgeval dat binnenkwam zouden we ontsnappen. Nu is het namelijk zo dat bij de spoedgevallen geen enkele dokter oog heeft voor iets anders dan de stervende klootzak die ze uit de ambulance rollen. Met de hulp van Annick zou elke mogelijke afwijking van dit gedrag opgevangen worden door een staren naar haar ontblote joekels.
Aldus stonden we nog geen 15 minuten te wachten eer de eerste bloeder werd binnengerold. Sjonge sjonge, wat was me dat voor een heisa. Onopgemerkt als een dief in de nacht, rolde ik naar de uitgang, mijn sigaret stevig tussen de lippen geklemd. Annick scheurde haar blouse gewillig open. Geen mens keek om. Dat verbaasde me maar een weinig. Ze kwam naar me toegelopen en barstte uit in tranen.
Godverdomme, had ik weer één of ander labiel kutwijf gekozen.
'Hou je klotebek' zei ik en plante mijn ellenboog in haar maag. Dat vond ze pijnlijk, zoveel was duidelijk. 'Stop met janken en duw me naar je auto, fucking teef'.
Mijn methode bleek te werken. Ze duwde me voort de parking op. Dat had echter sneller gemogen. Je zou verwachten dat zo'n verpleegster wat kracht in haar armen heeft maar niets bleek echter minder waar. Daarenboven was de teef nog steeds aan het janken. Neen, als ze me niet te hevig wou irriteren zou ze dat gekrijs maar beter snel stoppen.
We kwamen aan haar auto. Godverdomme, dat bleek inderdaad een fucking Golf te zijn. Ik kroop achter het stuur. Dat leek haar te verbazen.
'Hier met die sleutels, en snel wat, of wat had je gedacht' snauwde ik haar toe. Ze ging naast me zitten en overhandigde de sleutels. Ik startte de motor, doch niet direct want die barak bleek ook nog een diesel te zijn. Sjonge sjonge... wat had dat wijf geen klasse. Het gejank ging over in gesnik. 'Als ze het nu maar niet op een jammeren zet' dacht ik bij mezelf. We bereikten de grote baan. Het was nacht en pikdonker ware het niet dat de straatverlichting méér dan genoeg zichtbaarheid schonk. Zo ook op Annick haar uitgelopen mascara. Dat merkte ik haar op en daarvoor moest ze lachen. Wat een stom wicht. Als er nu één ding is dat ik haat zijn het wel wijven wiens mascara er zodanig bijhangt dat ze meteen bij het leger zouden kunnen om de Vietcong te gaan bevechten. En die trut kon er dan nog mee lachen ook?
'Sss sorry dat ik daarnet begon te huilen Roberto', poogde ze. 'Ik had alleen vv vverwacht dat er toch iemand zou omkijken naar mijn borsten en misschien zelfs een complimentje...'.
Ze zette het wederom op een janken nog voor haar zin af was. Dit kon ik best missen en zette de radio op. Dat leek me duidelijk genoeg als antwoord. Geschokt hield ze op met huilen, klapte het zonnescherm met spiegel open, en begon zo goed als ze kon haar schmink af te kuisen. 'About fucking time', zei ik haar, en prutste aan de radio. Was er nu geen enkele zender die mij méér kon bieden dan acute diarhee? Dat bleek niet het geval en ik zette hem terug af. Annick zat ondertussen geruisloos voor zich uit te staren, ontdaan van haar, voornamelijk zwarte, kleurenpalet. Eindelijk daalde er een rust neer over de wagen. Die had lang op zich laten wachten. Ik inspecteerde het interieur. Rode, stoffen zetels met zwarte strepen. Die zetels waren overigens niet helemaal proper. In deze auto was duidelijk al menig drankwaar in gemorst. Haar normale reisgezellen waren dus onhandige sukkels. Geen wonder dat ze meteen voor een man als mezelf gevallen was, met al die losers om haar heen. Ik stak een sigaret op en reed, geheel conform de verkeersregels, richting stad. Neen, tegengehouden worden door de politsie was wel het laatste wat ik nu nodig had.
'Weet jij wat er met mijn sjieke leren vest gebeurd is' vroeg ik Annick. Met een vest had ze mij nooit gezien zo bleek. Shit, die was ik ongetwijfeld kwijt.
'Het was nochtans een mooie vest, gekocht in de solden' voegde ik eraan toe.
'We zullen samen wel een nieuwe vest gaan kopen, we hebben nu toch tijd genoeg' antwoordde ze me. Wat een lef! Waar haalde ze het dat zo'n sjieke vest makkelijk te vinden is? En wat sprak die teef over samen vesten gaan kopen?
'Annick, bedankt voor je hulp', zei ik, 'maar straks zet ik je af bij jou thuis en dan hoop ik dat we elkaar nooit meer hoeven te zien.'
'Maar Roberto... ik dacht...', stamelde ze, 'jij... en ik... wij, dat we...'
'Je moet maar eens stoppen met denken. Om er je voordeel mee te doen ben je toch te dom' liet ik me ontvallen. 'Ik zet jou af en dan ben ik weg, voor altijd, en als je je fucking bek niet snel houdt zal je tot daar mogen liften met twee knieschijven minder'.
Fuck it, de teef had me al genoeg geïrriteerd. Ik rukte de brandblusser vanonder men stoel en ramde hem meermaals tegen de achterkant van haar schedel. Het bloed spatte over het reeds rode interieur. M'n badjas werd ook niet gespaard. Het harde, brekende geluid van haar schedel maakte plaats voor de klanken van het sompige inslaan der brandblusser in haar tot moes geslagen kop. Op geen moment verloor ik daarbij de controle over het stuur. Neen, rijden kon ik wel als het nodig was. Ik smeet de brandblusser op de achterbank en stak een sigaret op. Welks een tafereel. Een zicht kon je het niet noemen, of je moest het laten voorafgaan door het adjectief bloederig. Ik strekte mijn arm over haar besmeurde lichaam en poogde haar portière te openen. Dat ging moeilijk aan 70 kilometer per uur dus besloot ik even te stoppen. Eenmaal tot stilstand gekomen duwde ik haar levensloze lichaam het asfalt op, sloot de deur en maakte voort.
Méér dan iets ter wereld wou ik Lara bezoeken. Ik zag er echter niet uit. Zou ze dat erg vinden? Ik besloot eerst langs thuis te passeren. Zo kon ik ook even de schade aan mijn lichaam met eigen ogen vaststellen. Want dat kunnen ze niet in het ziekenhuis. Neen, allerlei apparatuur om tot en met de openingsdiameter van je anus in het oog te houden, maar een duidelijk beeld verschaffen van hoe je er aan toe bent lukt niet zo best. Ik nam de afrit centrum en reed de stad in. Daar begonnen de contouren van het belfort zich reeds af te tekenen in de kleurloze nacht...

Licht Draaierig

2004-12-29T23:05:00.000+01:00

De gang was leeg. Ik strompelde rechtdoor naar waar naar mijns inziens de deur zou moeten zijn. Ik had geen enkel inzicht welke deur en naar waar maar wist wel dat ik er naartoe moest.. Mn hoofd deed pijn. Een kloppend gevoel dat maar niet over hing. In de gang ging ik op zoek naar kamer 87. Geen nummer 87! Wel een 12 en een 18 en een 5.. ook 7 en 8 waren er.. Maar geen 87.. De deur naderde. Vreemde deur! De lucht raspte in mn longen, ik ontdekte dat mn ribben niet volledig hersteld waren.. Toch ging het gaandeweg beter! De deur begon zich ook al wat te stabilizeren, blijkbaar was het niet de wereld die raar was maar ik die nog niet echt bestand was tegen enige vorm van inspanningen! Waar zat die teef van een Annick! Ze kon me gvd buiten rijden met een rolstoel ofzo.. De deur kroop als maar dichterbij & soms draaide ook ik even. Als een tochwel stevig iemand als ikzelve al mee draait met de wereld is er echt iets loos. Ik draaide dus en de deur kwam dichterbij!

Na een tergend lange wandeling was de deur er. Ik duwde maar er werd tegen geduwd. Ik was er nochtans zeker van dat het een klapdeur was, zo n deur met dubbele scharnieren zodat achterlijke lullen niet hoefden na te denken over welke van de 2 opties ze moesten kiezen om de deur te openen.. duwen of trekken.. Ik voelde me een lul! Doch enkel door omstandigheden. Zelfs de verstandigste intelectueel -ik bijvoorbeeld- kan niet geacht worden op momenten als dat en met een hoofdpijn als die na te denken! De oplossing sloeg in als een bom. Ik wist even weer hoe die jappen zich gevoeld moeten hebben toen ze in Hirosjima keken naar het mooie Amerikaanse vuurwerk. Die paddestoel vorm.. de Amerikanen konden er wat van. Weer eentje voor de "Famous Last Words"! Ik wist het inderdaad weer.. want de ervaring was mn gedachten even uit geweest. Ik was het nooit echt vergeten, die keer dat ik een volledige simulatie deed van zo n aanval met enkele chinese vrijwilligers, maar je kan niet elke genocide -al dan niet gesimuleerd- onthouden! Ik hoorde een vrouw met hakken achter de deur enkele stappen doen. De angst sloeg me om het hart. De deur gaf gelijktijdig mee en ik smakte als een overrijpe grapefruit op de grond. De lucht werd uit mn longen geslagen en mn hoofd draaide even net dat iets meer. Het geluid van de hakken toen ik Ramon's kamer stond had me allert gemaakt! Paniekerig keek ik rond naar waar de vrouw met de hakken was, naartoe ging en geweest was. Dit teneinde een accuraat plan op te stellen om zo tot een voordelige situatie te komen en de .. De vrouw die achter de deur stond en onrechtstreeks verantwoordelijk was voor mijn vallen droeg witte open schoenen. Die mottige soort die ze alleen in instellingen met gezondheidsnormen droegen. Ik keek omhoog en omdat ze op me afgesneld kwam keek ik recht onder haar rok. Ze had geen slip aan en ik herkende Annick's schaamlippen. Het viel me op hoe uitnodigend ze eruit zagen en raar genoeg kreeg ik zin in sex. Ik besefte echter al snel dat het hier om Annick ging en niet om Lara. Haar lippen vertoonden ouderdomstekenen die ze alleen bij een vrouw uit haar twintigerjaren kunnen vertonen. Toch kreeg ik immense zin om mn harde lul tussen die lippen te glijden en momenten van extase te beleven. gedeelde extase. Ik moest Dringend naar Lara toe, voor de hormonen de overhand kregen! Ik krabbelde recht, moeizaam en pijnlijk maar te fier om iets te laten merken en met de hulp van de ouwe doos. Ze keek me verliefd aan. Ik zei "ik vertrek, ik voel me hier niet veilig en jij helpt me!" Haar idolate staren overtuigde me van haar dedicatie aan onze queeste en ik stuurde haar om een rolstoel. "Dat beft lekker" fluisterde ik haar nog snel in het oor voor ze als een loopse koe de hal afstormde om de dichtstbijzijnde rolstoel op te eisen. Ik verbeelde me zelfs dat ze een licht vochtig spoor naliet om zeker te zijn dat ik haar niet verloor. Ik wandelde kalm verder in een poging mn gevoel van ok zijn te herwinnen en tegen dat ze aan kwam gesleept met een rolstoel begon het wandelen alweer hemels te lukken.. Gezien de omstandigheden!

De blik in haar ogen vertelde me dat ik onmogelijk zou kunnen uitstellen haar te beffen en ik dirrigeerde haar een kamer binnen als ze ware een volautomatische rolstoel. Eens binnen droeg ik haar op haar rok op te trekken tot haar middel zoals ze gewend was en met een voet op de armleuning van de stoel te gaan staan. Ik dacht er nattuurlijk op tijd aan de handrem van het gedrocht op te trekken en kreeg een zicht waar mn lul gretig paraat van kwam. Ik negeerde de bloed ophoping echter en spaarde me wederom voor Lara. Ze stond in een spreidstand met aan een kant van de rolstoel haar voet op de grond en aan de andere kant haar voet op de leuning. Haar lippen spreidden zich eveneens en gaven een majestueuze aanblik van haar door de ouderdom onaangetaste "vlezige wonde" zoals een of andere perverse vlaamse schrijver het ooit in een alom gelouwerd gedicht benoemde. Ik koos bij de eerste ronde voor de clitoriële aanpak. Ik liet mn tong haar weg naar boven zoeken van haar anus tot haar clit bereik was en behaalde zo op een zelfs voor haar ongekend tempo haar eerste orgasme. De verdere orgasmes volgden al snel, deels door mn bij elk orgasme varierende tactiek. Na het zesde had ik de indruk dat ze door haar benen zou zakken en stopte ik. Haar zilte smaak die mn gezicht bedekte veegde ik af aan haar rok en ze giechelde verlegen. Ze probeerde me al lang geen kus meer te geven achteraf. Die rechtse in de maag had haar dat al lang leden afgeleerd! Ze giechelde stom en zei "Rolstoelen zijn inderdaad Prachtig". Het maakte me op een vreemde manier blij dat ik haar sexuele horizon uitgebreid had. Wederom mag de blijdschap om iets dergelijks zeker niet overschat worden! Ik dirigeerde haar richting de algemeene balie en legde haar ondertussen uit hoe ze me hier zeker vandaan zou krijgen. Terloops vroeg ik ook even waar haar wagen geparkeerd stond. Oh wat hoopte ik dat het een degelijk iets was en niet zo n mottig golfje waar een dergelijk slag van trienen meestal mee rijd!

beschonken schrijfwerk

2004-12-29T15:18:00.000+01:00

'Och och, Roberto, ben jij dat'?
Het waren Johnny & Davy. Godverdomme, moesten ze van het korps zonodig wéér die twee lullen sturen? Neen, als je spreekt over flikken die je met jouw zaak bezighielden had ik het niet getroffen. Keer op keer kreeg ik die klojo's over de vloer. Nooit eens een lekker wijf, want zo hebben ze die nochtans wel bij de politsie van vandaag. Zeker nu ze die nieuwe outfitjes hadden konden die wijven der wet er weleens vreselijk heet uitzien op een zonnige dag.
'Neen, dat is die andere klootzak hier naast me wiens lul er ook toevallig terug aangenaaid moest worden' antwoordde ik. Wat een nitwits.
'Ik zie dat je iemand mee hebt gebracht die kan schrijven' grijnsde ik naar de linkse cop. Dat was Johnny, de lelijkste van de twee.
Dat viel duidelijk niet in de smaak. Goed zo. Johnny liet zich zakken in de confortabele, met leder overtrokken stoel naast mijn bed. Die had ik speciaal laten brengen. Als er bezoek kwam, mogen die ook wel in een te bevallen stoel zitten, vond ik zo. Nu ging die flik er dus inzitten. Zulks een kwaliteit was ie vast niet gewoon.
'Mooie stoel' zei ie en wreef zachtjes over het leer. 'Aangename stof'.
'Als je nog lang gaat lullen over mijn stoel mag je hem straks meepakken, vakkundig in je aars gestouwd' repliceerde ik. Dat wist ie evenmin te appreciëren. Ik kreeg een mokerslag op mijn neus. Godverdomme! Het laatste stukje van mijn gezicht dat nog geen letsels had zette het nu op een hevig bloeden. Ik besloot ze het plezier niet te gunnen van er iets op te zeggen.
Davy, die al heel de tijd rechtstond, stak een sigaret op.
'Dat mag volgens mij niet' zei ik hem. Hij boodt me ook eentje aan en gaf me vuur. Dat zou ik normaal wel weten te appreciëren hebben. Niet van die janet echter.
'Zozo Roberto' zei Johnny, zich wederom confortabel nestelend in mijn leunstoel. 'Eindelijk ook eens een tegenvaller gehad?'
'Nou, wist ik dat je moeder zo zou reageren na haar 6e orgasme' triomfeerde ik hem toe. De klojo. Daar had ie niet van terug.
'Me dunkt dat je niet veel zin hebt om mee te werken?' zei Davy. Wat moest die klojo ineens? Totnogtoe had ie daar de sukkel staan uithangen en nu ging ie ineens hautaine vragen stellen?
'Moet jij niet liggen schrijven? Ginds ligt een stylo, of heb je die zelf mee?' wees ik naar het venstertablet. Daar lag overigeens helemaal geen stylo maar dat deed er nu niet toe. Ik bood hen een Absolut aan van enkele flessen die ik had laten meebrengen door dat knappe verpleegstertje, Annick. Die was op zeker moment langsgekomen voor een befbeurt. 'Enkel als je me vanaf nu dagelijks 2 flessen Absolut meebrengt' had ik haar geantwoord. Over dat voorstel had ze eerst getwijfeld. Ze kon ervoor ontslagen worden wist ze me te zeggen. Dat was vòòr ik haar driemaal deed klaarkomen nog eer ze haar beha uit had. Maar goed, sindsdien had ik dus dagelijks 2 flessen voor mezelf en eventuele gasten, zoals Johnny & Davy nu. Die wouden nu echter geen Absolut. Het zou nochtans niet de eerste keer zijn dat ik hen weet drinken tijdens hun diensturen. Overlaatst nog, in café De Krekel, had ik hen een volledige fles Amaretto naar binnen weten kappen. Ook toen had ik hen een Absolut aangeboden, die ze ook toen weigerden. Misschien hielden ze gewoon niet zo van Absolut?
'Iets anders dan?' insisteerde ik.
'Ach ja, eigenlijk, waarom ook niet, ik wil wel een glaasje' antwoordde Davy. Aldus zaten we met z'n twee een Absolut te drinken. Ik vroeg hem of ik nog een sigaret mocht. Die kreeg ik niet. Wat een rotzak. Ik greep naar m'n eigen pakje en stak zelf een op.
'Zodus, Roberto, misschien kan je ons even vertellen wat er is gebeurd?' ging Johnny door. Wat had die lul weinig respect voor een rustige, eerbiedige gang van zaken. Dat vond Davy blijkbaar ook. Met een zucht greep die naar zijn notaboekje en begon te schrijven. Ik grinnikte lichtjes.
'Wel, sinds een drietal weken geef ik mijn kamerverpleegster dagelijks een befbeurt waarbij ze minstens 6 keer klaarkomt. Behalve die ééne keer, maar toen had ze ruzie met haar vriend, dus dat kan ik wel begrijpen. Als wederdienst brengt zij mij dagelijks 2 flessen Absolut mee die ik dan grotendeels op mijn alleentje ledig.'
Davy stopte met schrijven. De nitwit had eindelijk door dat ik onzin vertelde die niks te maken had met hun zaak. Hij scheurde het beschreven papier uit z'n boekje en smeet het in de prullenmand. Alleszins, dat poogde hij, want het papiertje miste rakelings doel en kwam onder mijn bed terecht.
'Goed, ik zie dat we hier vandaag niet veel vorderingen gaan maken' zei Johnny, zich heisend uit mijn sjieke stoel. 'We zullen morgen nog wel eens terugkomen'.
Davy had duidelijk de intentie zijn glas vodka mee te nemen. Ik maakte hem duidelijk dat hij die maar beter kon ledigen en achterlaten.
De twee stapten de kamer uit. Wat een klojo's. Waren ze allebei niet zo lelijk geweest, ik zou het voor mogelijk houden dat ze elkaar in de anus neukten. Aldus kwam ik bij mijn gedachten weer bij Lara terecht. Zou zij haar in de aars laten pakken? Ik beelde me in dat het zo was.
Goed, ik moest hier zien weg te raken. Als die twee jeanetten me hier al konden vinden, konden anderen het zeker. Anderen die ongetwijfeld beter gebruik zouden maken van mijn verzwakte positie. Er waren trouwens vragen die beantwoord dienden worden, zoals: Waar is Ramon? Hoe is het met Lara? Wat was er gebeurd? Wat is die 87 anders dan het tweevoud van 40 plus 7? En waar is men sjieke leren vest naartoe?
Ik besloot niet langer te talmen en trok alles los wat ook maar enigzins aan mijn lijf hing. Dat bleek meer te zijn dan verwacht dus stak ik halfweg het proces een sigaret op en dronk van mijn Absolut. Moeizaam kroop ik uit bed. Hopelijk zou het stappen me beter afgaan binnen enkele minuten. Zou ik mijn sjieke stoel achterlaten? Zou Annick me helpen ontsnappen? Min hoofd deed pijn van het denken. Ik sukkelde de badkamer binnen en trok mijn badjas aan. Die had ik nog niet eerder aangehad. Daar had ik geen spijt van, wat een rotte badjas was me dit? Het stappen begon beter te lukken en aldus begaf ik me op de gang...

bijkomen

2004-12-29T11:30:00.000+01:00

De eerste weken in het ziekenhuis waren hel. Ik herinner me niet meer dan flarden. Het witte plafont van mn kamertje waar beurtelings de grootste nachtmeries en de mooiste dromen me de tijd hielpen doorkomen. Er was echter een rode draad te bespeuren. 87 Meer details begonnen mn geteisterde brein binnen te sijpelen. Een vreemde geur in Ramons kamer, vrouwenhakken op de gang, Ramon's lach die me in de oren blijft klinken..

Ze hadden me goed te pakken gehad! Mn lul was er afgebeten door een mensengebit kreeg ik later te horen. Mensenbeten zijn de vuilste van allemaal, moeilijk te genezen. Dat heb ik altijd gehoord en nu kan ik dat ook beamen. Ze zijn huid gaan lenen op mn bil om de basis van mn lul te corrigeren, te zorgen dat alles weer goed kwam. Blijkbaar waren ze er net snel genoeg bij en aan de pijn te oordelen elke ochtend werken de erecties nog steeds.. Mn eerste ochtenderectie sinds de operaties.. Ik was een kind in een speelgoedwinkel! Mn gezicht was er gelukkig beter aan toe. Het beeld van spierweefsel, bloed en bot bleek achteraf een product van mn overactieve verbeelding gecombineerd met de grote dosis pijnstillers.. Het had ook geleden, laat daar geen twijfel over zijn, maar de schade bleef beperkt tot kneuzingen, bloeduitstortingen en een lip die op 2 plaatsten genaaid moest worden. Mn neus was bij wonder onbeschadigd gebleven.. VOLLEDIG onbeschadigd. Ik vroeg me toen af hoe men iemand zo toe kan takelen en toch nog de neus ontzien! Ademhalen werd ook steeds minder pijnlijk.. De klootzakken hadden blijkbaar mn ribben eens onder handen gepakt. 2 gebroken ribben.. Valt al bij al ook nog mee - maar toch!

.. Lara, 87, de geur, vrouwenhakken, 87, Lara's sleutel, 87, de rare blik van de park kerel, 87, witte kleren, 87, 87, 87, .. ... 87!

De politie was ook al op bezoek geweest.. Ze kwamen binnengewandeld op hun typische pretentiueze stapje, lieten even een critische blik de kamer rond gaan - alsof de steriele ziekenhuiskamer hun iets zou onthullen over welk soort persoon ik was of welk merk wodka ik dronk. Bende klootzakken. Hun eerste vraag was dan ook toepasselijk genoeg..

Het zit niet mee...

2004-12-29T01:08:00.000+01:00

"Hey". Het klonk heel ver weg. Laat me slapen, gore klootzak, wat een uur is dit nu om
iemand wakker te maken. "Hey!". Wat de fok wil je kerel, moet je een pistool in je aars
geramd krijgen? "Hey, wakker worden, dit is geen slaapplaats". De derde keer klonk al
een heel pak dichter, de achtergrondgeluiden kregen meer vorm, en ik probeerde mijn
ogen te openen. Heel langzaam deed ik ze open, en toen sloeg het genadeloos toe. Een
enorm pijnlijke steek in mijn achterhoofd, net of mijn schedel ging barsten. Het beetje
dat ik al zag van de wereld rond mij begon te tollen en ik viel een zestigtal
centimeter lager op de grond, waarop mijn gehele maaginhoud naar buiten kwam. Hoewel
het wel een beetje zuur smaakte, overheerste een andere smaak. De zacht zout-ziltige
smaak van bloed. Toen mijn ogen zich beter konden focussen zag ik inderdaad een hele
plas onder mij. Yep, bloed for sure. Mijn achterhoofd trok zich weer samen, voelde
achter in m'n mond een hele hoop speeksel geproduceerd worden, en nog geen seconde
daarna kwam de tweede gulp bloed uit mijn mond gegoten. Ik voelde me zwak. Overal pijn.
Maar vooral mijn hoofd. Wat een immense pijn. Net of iemand vuurwerk in mijn hoofd aan
het afsteken is.
Beetje bij beetje probeer ik me op m'n knieën te hijsen. De wereld tolde nog steeds,
maar het beeld werd iets helderder. Een zandwegje... Gras... Links van me een zitbank,
en voor me stond een man die, naar zijn kleren te beoordelen, een boswachter of iets in
die aard leek te zijn. Hij leek me ergens vanachter in de 50, grijs haar, een bril, en
een gezicht vol van afgrijzen. Nog nooit iemand zien kotsen, eikel, wat sta je daar zo
te zien? Waar de fok ben ik trouwens, het is hier verdomme koud. Net toen ik m'n mond
weer wou openen om dit hem hardop te vragen, kreeg ik weer een pijnscheut, en kwam er
nogmaals enkele litertjes bloed uit mijn keelgat. Mijn witte kleren helemaal rood van
het bloed en... Wacht eens... Witte kleren... Ik heb helemaal geen witte kleren. Het
nadenken bleek mijn hoofd nog maar eens extra te belasten, en daar ging het blijkbaar
niet mee akkoord, zo maakte de pijn wel duidelijk. "Godverdomme wat is hier aan de
hand, waar ben ik", schreeuwde ik het uit. De man schrok, en kwam zo regelrecht uit
zijn apathie. "Het stadspark, maar wat jou is overkomen weet ik niet... Je lag hier op
deze bank met een krant op je gezicht. Sorry, ik zie nu wel waarom je gezicht bedekt
was, we moeten je naar een hospitaal krijgen."
What the fuck was hij over bezig, zat hij me hier voor mijn neus belachelijk te maken?
Ik greep naar mijn holster, maar tot mijn grote verbazing zat die niet op zijn
gewoonlijke plaats. Met moeite hijste ik me op m'n benen, die stonden te trillen alsof
ik er een aardbeving plaatsvond. Ik ging op de bank zitten, probeerde me te herinneren
wat er gebeurd was, en plaatste m'n hoofd in m'n handen. Slecht idee, want de pijn die
ik toen voelde, was dubbel zo erg als die pijn in m'n achterhoofd. Wat de fok was dat,
ik keek naar mijn handen, en die hingen vol bloed. Normaal koel als een kikker, begon
ik me hier serieus zorgen te maken. De tranen stonden in mijn ogen van de pijn, die
niet meer leek te stoppen.
Opeens trok iets in de hoek van mijn oog de aandacht. Ik keek naar rechts, en zag aan
het uiteinde van de bank iets liggen. Het leek op een stuk vlees, maar dan wel serieus
bebloed. Het bloed was donker, leek al half opgedroogd. Toen ik wat dichter keek, begon
mijn hart nog sneller te slaan. Ik keek vervolgens naar mijn kruis, en voelde toen de
pijn die mijn hoofdpijn tot dan verbergde. De witte broek die ik aanhad, zag helemaal
donkerrood van het bloed. "GODVERDOMME!!"... Ik begon te roepen. De klootzakken hadden
mijn lul afgesneden! De daaropvolgende pijnscheut die ik voelde in mijn achterhoofd
overstemde dan weer alle pijn die ik tot dan voelde, en ik viel weer van de bank af,
neerzijgend op m'n knieën eerst, en dan met m'n hoofd in het zand.
Met een schok schoot ik weer wakker. De pijn was een heel pak minder, ik voelde ze
zelfs bijna niet meer. Voorzichtig deed ik m'n ogen open, en zag een wit plafond met
een zacht wit licht. Ik zette me recht, en voelde toen weer de pijn in mijn onderbuik,
hoewel die nu meeviel, tegenover wat ik daarvoor voelde. Ik keek om me heen. Links van
me een baxter, met wat later morfine zou blijken te zijn. Geen andere bedden, een
hartmonitor, die blijkbaar met een achttal plakkers aan mij was vastgemaakt. Mijn
hartslag was 75, hoewel die veel sneller aanvoelde. En waarom kon ik zo slecht zien
verdomme, wat hangt hier rond m'n hoofd. Het bleek een verband te zijn. Heel m'n hoofd
was omwikkeld, met gaten aan de ogen en de mond. Fuck, wat is dit. Ik rukte de plakkers
van de hartmonitor los, en stond recht. Nog voor de machine zich in een constant
monotone fluittoon uitdrukte, zag ik op de display mijn hartslag. 87... Een flits. Het
getal 87 kwam me enorm bekend voor. De baxter hield ik voor het gemak nog in mijn lijf,
de pijn was nu al amper te harden. Ik probeerde recht te staan, na wat ongemakkelijk
trillen op mijn benen, lukte het toch van enkele kleine stapjes richting het kleine
badkamertje te zetten, steunend op de houder van de baxter, die gewillig meerolde. In
het badkamertje aangekomen, knipte ik het licht aan. Wat ik in de spiegel zag was een
man met zijn hoofd ingewikkeld en een halfopenstaand wit ziekenhuishemdje. Yep, dat
moest ik zijn, dat zag ik aan de gespierde en behaarde borstkas.
Zachtjes begon ik het verband los te wikkelen, laag per laag wegpellend. Waar de
bovenste lagen nog dat vale geel van windels hadden, begonnen die er, naarmate er meer
lagen werden weggehaald, roder en roder uit. De onderste lagen kwamen er moeilijker af,
ze plakten vrij stevig vast, en toen ik de geheel onderste laag probeerde te
verwijderen, schreeuwde ik het vrijwel uit van de pijn. Wat daaronder tevoorschijn kwam
was gruwelijk... Ik had geen huid meer op mijn gezicht. Wat ik zag was bloed,
spierweefsel, en hier en daar een stukje bebloede schedel.
Ik ging weer bijna door m'n knieën, maar kon me nog net rechthouden aan de wastafel.
Denk, Roberto, denk... Wat is er gebeurd. Wie heeft dit gedaan, wie heeft godverdomme
mijn lul afgesneden. Instinctief ging mijn hand richting kruis. Ingepakt. Blijkbaar
hebben ze die er terug aangenaaid. Fuck, hopelijk komt dat in orde. Hoewel ik met een
gezicht als dit niet veel wijven meer zal neuken. Lara... Wat gaat zij zeggen?
Godverdomme, wat zit jij je hier zorgen te maken over die trut. Maar toch...
Eerst en vooral moet ik te weten komen wat er gebeurd is. Wie heeft me dit aangedaan.
Ramon? Wacht eens... die klootzak lag zelf half dood in het ziekenhuis. Ja, dat
herinner ik me. Ramon die lag te smeken voor zijn leven in dat ziekenhuisbed. Nee...
Hij was niet aan het smeken... Hij lachte... Waarom lachte hij, dat was het laatste dat
ik mij herinner. En godverdomme, wat is toch dat getal 87 dat in mijn hoofd blijft
flitsen. Net op het moment dat ik weer door m'n knieën ging, klaar om weer met m'n
smoel op de vloer terecht te komen, kwam de nachtverpleegster binnen...

de gedachte van Absinthe

2004-12-28T14:49:00.000+01:00

Wat een bloeder was me die klootzak toch. Al snel zag het hele linnen rood. Dat was tot nu hemels wit geweest, dat was me meteen opgevallen toen ik de kamer binnenkwam. Zelf hou ik namelijk ook wel van intens wit, hoewel mijn liefde ervoor makkelijk te overschatten viel. Maar goed, intussen was van dat wit, zoals gezegd dus niet veel meer te zien. Ik stak een sigaret op. Ongetwijfeld mocht dat niet. Kon het mij een reet schelen? Niet echt.
Ik stond recht en ging over de etterende klootzak hangen. Althans, ik beelde me in dat hij vol etter hing, want dat kon ik niet zien met dat achterlijke corset van hem. Daar rukte ik even aan. Inderdaad, de etter vloog me bijna in het gelaat.
'Goed', dacht ik bij mezelf, 'die klootzak heeft nu lang genoeg geslapen.'
Als een ware expert terzake begon ik met de machienerie te prullen. Althans, ik zag eruit als een expert met men sjieke leren jas. Dat was ik echter allesbehalve, zeker niet als het op ziekenhuisapparatuur aankomt. Die mocht dan wel eenvoudig lijken, dat was ze allesbehalve. Het duurde dan ook niet lang eer Ramon's hartslag, inmiddels opgelopen tot 213, hem uit zijn slaap rukte. Daarbij schoot hij paniekerig recht. Nu ben ik geen dokter, maar ik zou durven stellen dat bij deze zijn rug aan zijn laatste krachttoer toe was. Dat bleek inderdaad het geval. Ramon gilde het uit als een baviaan wiens aars zonet gepenetreerd werd door een niet onbrede tak, met schors. Snel als een haas duwde ik enkele malen op de knop om hem morphine toe te dienen. Dankzij mijn snelle reflexen was hier een bloedbad voorkomen. Dat bloedbad zou bestaan uit Ramon en minstens één verpleegster. Die reageren namelijk zeer snel op dat soort geluiden. Hoewel zou kunnen gesteld worden dat er ook verpleegsters zijn die er hun geen kloot van aantrekken en rustig verder lezen in hun Flair.
Wat er ook van zij: Ramon was gestopt met gillen en lag vreedzaam uitgestrekt op zijn bebloede bed. Hoewel. Hoorde ik daar nog gekerm? Ik besloot nog enkele malen op de morphineknop te duwen. Dit had ik Ramon al jaren geleden moeten kopen, zoveel was duidelijk. Kut, ik had weeral mijn sigaret laten vallen. Dat moest ik maar eens afleren. Cool stond het namelijk allesbehalve.
'Roberrrrr'
Was dat Ramon? Het was me niet helemaal duidelijk. Zijn aangezicht was dan ook stevig gedrapeerd in windsels. Het bleek hem te zijn, dat zag ik aan de verwoede pogingen om iets anders te laten ontsnappen uit zijn mond dan het gekwijl van de laatste 10 minuten. Ik goot hem wat Absolut naar binnen, dat zou helpen. Allesbehalve zo bleek. De klojo zette het op een hoesten. 'Wat een gezeik' merkte ik op, en gaf de lul een heis op zijn muil waarmee je gemakkelijk een nijlpaard zijn eetlust kon verknoeien, en méér. Ik stak nog een sigaret op. Het zou nog even duren eer die spaanse hufter weer bij zijn positieven zou zijn. Ik ging terug neerzitten, schonk nog een Absolut uit, en gaf mezelf de tijd om even weg te dromen. Ik moest maar eens bij Furio langsgaan, aldus zat ik te denken. Furio was een kerel die een illegaal handeltje in Absinthe had. In vroegere jaren had ie nog aan Amerikaanse zijde gestreden in Vietnam. Niet voor lang echter, want Furio bleek niet goed tegen inkomend Schrapnel te kunnen. Dat heb je met die italiaanse migranten: eerst zich voordoen als goed ingeburgerde lui door zich als vrijwilliger aan te bieden, om dan al na enkele dagen recht in het spervuur te gaan lopen. Nu denk je misschien dat ikzelf ook van italiaanse afkomst ben, gezien mijn naam. Maar zoals ik al zei gaf ik mezelf die naam toen ik 10 was en van huis vertrok. Mijn echte naam zou mijn nationaliteit wel verraden, maar die doet er nu dus niet toe.
Anyhow, die achterbakse klojo was vervolgens naar België gekomen. Hij had namelijk van horen zeggen dat mindervaliden hier beter geïntegreerd zijn in de maatschappij. Nu wens ik niet te ontkennen dat dat niet het geval is. Maar met alleen nog een rechterarm en een linkerbeen slaagde die lul er hier evenmin in van het ver te schoppen. Je zal het geweten hebben: op de koop toe was ie linkshandig geweest. Aldus gebeurde het dat Furio een bron van inkomsten nodig had en hij besloot in het illegaal Absinthe te distilleren. Dat ging goed, op zijn eerste poging na: Daarbij verloor ie zijn linkerbeen. Ook dat kon hem echter niet stoppen en heden ten dage wist iedereen in de stad waar ze voor hun voorraadje Absinthe moesten aankloppen. Ik moet het hem nageven: dat gat in de markt had die lul mooi gezien. Nu ben ik wel zéér te vinden voor een glaasje Absinthe. Dat drink ik dan puur in shot, of met suiker en ijswater. Toch dronk ik het niet zo vaak want die Furio was een achterbakse nitwit. Ooit had ie gedaan alsof hij me niet herkende. Dat hield ie niet lang vol; maar zolang als de kootjes van zijn pink het volhielden om exact te zijn. Sindsdien kreeg ik mijn Absinthe gratis. Desalniettemin ging ik liever niet bij de klojo langs. Als er namelijk iets is waar ik niet tegen kan zijn het wel hompen vlees die naarstig pogen te overleven. Die doen me altijd denken aan een film die ik ooit zag, de titel doet er nu niet toe. Ik onthoud trouwens nooit titels want dan voel je je verplicht van over die films te kunnen meepraten en dat deed ik liever niet.
Plotseling werd ik gestoord. Wat was me dat? Oh, juist, Ramon. Lag die strandjanet te lachen? Ik stak een sigaret op en dronk van mijn Absolut. Het lachen ging door...

Ziekenhuis By Night

2004-12-28T02:14:00.000+01:00

Het bezoek aan het cafe en de white russians hadden me gesterkt. Ik vroeg me enkel af Waarom ik geen Kahlua en zo in de nachtwinkel mee genomen had, maar al snel realiseerde ik me dat ik geen zin had met die rommel over straat te lopen. Ze verkochten het waarschijnlijk toch niet in die kut winkel! De verdere wandeling naar het hospitaal verliep rustig. Ik genoot van de stilte en liet mn gedachten de vrije loop.

Na even wandelen bereikte ik de spoed ingang van het ziekenhuis. Ik ben werelds genoeg om te beseffen dat op uren als dit alles belangrijk "spoed" is, en zo ook mijn zaak deze avond! Eens aan de balie merkte ik dat er iemand nieuw achter de balie zat. Een zucht van ongenoegen ontsnapte me in het vooruitzicht van de idiote conversatie die er aan stond te komen. "Hoi" zei ik tegen de vrouw en wachtte af. Aan haar reactie zou ik al kunnen beoordelen wat voor persoon ze was en vooral hoeveel gezeik ik zou krijgen. De reactie bleef uit, behalve als die koe-achtige blik mag mee tellen als zijnde een reactie. Het gaat hier trouwens over een zeer slome koe op leeftijd want geen enkel normaal en viriel dier brengt zo 'n reacties voort! Ik verbeeldde me dat ze aan het afwachten was tot ze enige vorm van reactie zou krijgen. Ik besloot haar die te ontzeggen, of ze er nu op hoopte of niet. Ondertussen kwamen enkele bloedende marginalen de receptie binnengesukkeld. Een ervan zag eruit alsof hij het duel met een stier aangegaan was. Dergelijke beestenmishandeling zou korte metten mee moeten gemaakt worden! Weer een beest waar WWF zich te goed voor voelt. Er zit naar hun mening duidelijk meer geld in afgeleefde pandas. Ik negeerde de stierenneuker en de wwf activist die de kerel naar binnen hielp. De balieverpleegster raakte nu wat op haar ongemakken in de hele situatie en keek schichtig heen en weer tussen mij en de 2 nieuwe patienten. Het stoorde haar ongetwijfeld dat ik hun vlotte aanmelden verstoorde. Ik verbrak haar twijfel snel door mn hand hard op het tafelblad te doen neer komen. Ze schrok en slaakte een kleine kreet. "Deur!" zei ik haar. Ze haastte zich naar de knop en de deur gaf de klik waar ik op wachtte. Zonder verwijlen wandelde ik binnen. De hersendode balievrouw, de onhandige stierenneuker en de hypocriete WWF kerel achter mij latende.. Al bij al viel de nieuwe vrouw wel nog mee. Haar hersendoodheid en koeienblik maakten er haar niet sympathieker op maar ik was er zeker van dat haar ongetwijfeld snellere openen van de deur, volgende keer, veel goed zou maken!

Met behulp van de balie computers die op dit uur in de nacht (ja, het was inderdaad na 2 uur) ongebruikt staan kwam ik te weten dat Ramon op de afdeling "Orthopedagogie" lag en strikt geen bezoek mocht ontvangen. De wirwar van gekleurde lijnen brachten me op aanenaam tempo naar de juiste afdeling en de kamer vinden was een kwestie van tellen. Iets waar ik altijd al heel goed in geweest was en wel fier op ben. Ik betraptte mezelf op het lopen tellen tijdens het wandelen maar stoptte er niet mee gezien het wel aanegnaam was.

Zonder verder dralen staptte ik de kamer van Ramon binnen. De omhooggevallen lul lag volledig ingepakt in een corset achtig iets en op zn buik. Hij lag alleen op een kamer en ik vroeg me af waar Ramon ineens al het geld vandaan haalde om zich zo n luxe te veroorloven! Na een snel opnemen van de kamer beslistte ik dat de fauteul wel zou voldoen en dat bij gebrek aan beter de 2 bekertjes uit de badkamer de beste Moskovskaja recipienten waren. Ik vulde de 2 bekers en plofe me in de fauteul. Na even genieten van de rust en de drank besloot ik dat de lul me lang genoeg genegeerd had en schopte ik hard tegen zn voeten. Ik verbeelde me waarschijnlijk dat ik iets hoorde kraken want ik voelde me zeer goed en had nergens pijn. Ramon ook niet want de klootzak bewoog zelfs niet. Onattent! Als gastheer liggen slapen bij je bezoek is een ding, maar een vriendelijke aansporing tot wakker worden negeren was me echt wel wat Te! Ik speelde even met het idee zn glas wodka over zn kop uit te kieperen, maar dat leek me verspilling. De witte kamer begon wat op mn gemoed te werken en ik draaide even aan het wieltje van Ramon's baxter zodat die op maximale dosis stond. Het idee zn bed in brand te steken met mn trouwe aansteker sprak me ook wel aan, eens zien of hij me dan nog kon negeren! Maar ook dat verwierp ik al snel. Ik koos voor de simpelere aanpak en draaide hem op zn zij. Weer dacht ik een licht gekraak te horen maar gezien ik echt niets van pijn ondervond negeerde ik het weer. Eens de patient op zn zij lag gaf ik hem een geweldige heis op zn neus. Het inmiddels bekende gekraak was er weer maar deze keer was het duidelijk dat zn neusbeentje het geluid produceerde.

de nachtelijke gang van zaken

2004-12-28T01:36:00.000+01:00

Een spijtige zaak eigenlijk, dat ik, zelf een persoon van de nacht zijnde, met dit soort gespuis vergeleken wordt, fucking klootzakken. Ik greep in de rechterzak van mijn jas. Shit, ik was mijn sigaretten vergeten bij dat wijf. Gelukkig had ik nog altijd mijn reservepakje. Desalniettemin besloot ik even langs de nachtwinkel te passeren voor een fles Absolut. Die zou nog van pas komen tegen dat Ramon begint te lullen. Ik smeet mijn sigaret weg en stapte de nachtwinkel binnen. Leeg was die, zoals altijd. Pas na een halve minuut kwam die rot-Pakistaan van ergens achterin de winkel gekropen. Die bleek geen linkerarm te hebben. 'Wat een klucht' dacht ik bij mezelf.
'Excuseer?' vroeg de Pakistaan.
Fuck. Had ik dat nu weer luidop gezegd?
'Een fles Absolut, en snel wat' zei ik hem.
Dat bleek een probleem te gaan worden. Die klojo had helemaal geen Absolut.
'Geen Absolut? Wat heb je eigenlijk wel? Nitwit!' antwoordde ik hem.
De Pakistaan begon te haspelen.
'Geef me die fles Moskovskaya daar maar', ging ik onverstoord verder.
'Ok ok'
Ik stak een sigaret. Dat bleek ie niet aangenaam te vinden.
'Mijn vrouw... zij heeft kanker... meneer... alsjeblieft... niet roken in winkel'
Wat een arrogante zak was me dat.
'Je vrouw was in haar eigen land al lang gestorven aan syfilis', antwoordde ik hem,'dus geef me nu die kutvodka voor ikhaar longen ter preservatie in je diepvries ram'.
Mijn uitspatting bleek te werken: ik hoefde zelfs niet te betalen. Toen kwam die lul zijn vrouw zelf binnen. Man, was die lelijk als de nacht. Begon die teef natuurlijk te roepen.
De Pakistaan poogde haar in te tomen. Tevergeefs.
Ik schoot hem door z'n zwarte kop. Zijn hersenen vlogen daarbij tot in het gezicht van zijn hysterische wijf. Ik greep een ruim beschimmelde ananas en ramde die in haar maag. Haar plompe lijf ging kermend tegen de vlakte. Met de ananas sloeg ik haar nog meermaals tegen de kop. Nu moet je je niet vergissen: zo een overtijdse ananas kan hard aankomen. Dat had zij duidelijk ook gevoeld want al na luttele seconden spoot het bloed tot over de toonbank. Er kwam een klant de zaak binnen. De ananas zeeg door de lucht en raakte daarbij de klojo zijn gebit. Twee tanden vielen neer, vergezeld van een stroom bloed. Zijn rechterknieschijf ging eraan met behulpt van mijn revolver. Hij had een wit hemd aan. Nu niet meer. Bloedend als een stukgereten baxter poogde hij overeind te raken.
'Ik haat klootzakken zoals jou' sprak ik hem toe.
Hij mompelde iets. Dat was volgens mijns inzicht een smeekbede. Die herken ik namelijk uit de duizend. Ik verpulverde zijn luchtpijp met een kokosnoot. Ook die leek vervallen, hoewel ik nu ook geen expert ben als het op vervallen kokosnoten aankomt. Mijn vodka stond inmiddels nog op het aanrecht. Ik besloot ook enkele pakjes sigaretten mee te nemen.
Je zal het geweten hebben: altijd weer heibel met die vreemdelingen. Aldus verliet ik het bloederige tafereel, en stak nog een sigaret op. Die rookte ik met genoegen op en stapte verder langs de kaai tot bij Ramon. Die griet zat in mijn kop. Onderweg ging ik nog een café binnen om naar het toilet te gaan. Die bleken allesbehalve hygiënisch. Eenmaal aan de bar bestelde ik me een White Russian. Die viel zwaar tegen. Ik raadde de eigenaar aan een barmeisje in dienst te nemen om de cocktails te doen. Hij vroeg me of ik iemand kende. Dat was zo en ik stelde hem voor Lara in dienst te nemen. Of ik haar telefoonnumer had? Fuck, dat had ik eigenlijk niet. Ik moest maar eens langskomen met haar zei ie. Wat een lul. Ik vertelde hem dat ze mij net een White Russian had leren maken, en dat ik hem anders eens kon voordoen hoe zij het deed. Dat zag ie wel zitten en aldus stond ik enkele seconden later achter de bar. Ik maakte er twee want die rommel die hij had bereid was ik niet van plan op te drinken. Enkele minuten later was Lara aangenomen. Hopelijk had ze nog geen werk. Indien dat wel zo was had die klojo pech. Ik besloot maar eens op te stappen en betaalde voor mijn White Russian. Dat hoefde niet, wist de eigenaar me te zeggen. 'Ook goed', dacht ik, en stapte naar buiten...

Tijdelijk Afscheid

2004-12-27T21:18:00.000+01:00

Ik schrok wakker. Volledig gedesorienteerd tastte ik naar mn wapen, op de vertrouwde plaats.. in de schouderholster die ik droeg als een pasgeboren kind zn luier draagt, constant! Behalve nu dus. Mn tasttende vingers troffen enkel mn licht vochtige okselhaar en lege holster. Blinde paniek sloeg me in het gezicht en ik sprong recht, waanzin en agressie in de ogen tot ik na enkele seconden besefte dat ik bij Lara in de zetel lag. Ik besefte ook snel dat ik mn relikwie van de religie die zelfdefensie heet in mn vertrouwde leren jas gelaten had. Ik zag haast gelijktijdig dat ze handig naast me lag, waar ik ze ongetwijfeld zelf neer gegooid had. Zo ben ik wel, practisch en minimalistisch in het gebruik van meubilair. Zeker als het over iets archaisch ging als standaard kapstokken. Mn leren jas had overgens geen kap en daarmee was de zaak ook snel afgehandeld. De grond darentegen is altijd relatief nabij, meestal binnen handbereik en was perfect voor het herbergen van meubilair, kledij, neukende mensen en andere dergelijke prullaria.

Ik keek even rond waar die Lara dan exact wel was.. Bleek dat ze vredig lag te slapen. Weer een moment van ademloosheid bij het zien van haar voorkomen. Ik sterkte me echter en raapte mn leder op, dat aangenaam zwaar aan voelde door het wapen. Ik deed mn jas aan en streelde even over het harde hout waarmee de kolf van belkeed was. Even wilde ik haar voor de kop schieten. Het idee flirtte met mn perverse fantasie - de stuiptrekkingen van een stervend meisje.. Tot het beeld van Ramon met het overtijdse lijk in de politieauto mn geestensoog kwam teisteren. Het zou overgens jammer haar vroegtijdig uit deze wereld te helpen. Ik deed mn vest dicht en wandelde naar de keuken. Ze had de ingredienten van de White Russian op het aanrecht laten staan en had er eerder niet over gelogen. Ik zocht glazen uit de openstaande kast, bereidde 2 verse White russians en genoot terwijl ik er een verteerde. Het meisje had wel stijl moet ik zeggen, de white russians werden geserveerd in lage en wijde glazen terwijl ze de eerdere wodka in langere dunnere glazen serveerde. Dergelijke prut was meestal niet aan mij besteed maar anderzijds dergelijke emotionele momenten normaal gezien ook niet. Ik beschouwde dit alles als een revelatie en besloot mn wodka kuip van een halve fles per keer weg te smijten. De stijl was de moeite van t hervullen wel waard.. Mn cocktail skillz bleken wederom ultiem en de white smaakte heerlijk! Het kleine scheutje geconcentreerde melk was mn succesformule.. Dat moest ik Lara vast en zeker even opmerken.. volgende keer! Ik bracht het 2e glas naar Lara en zette het op het tafeltje naast haar lege glas.
Al wandelend naar de deur haalde de sleutel van haar appartement van haar bos. Ze wilde me duidelijk meer zien en ik was ervoor te vinden om dat zo makkelijk als mogelijk te laten verlopen. Volgende keer liet ik mezelf wel binnen!

Eens op straat keek ik even rond of ik die kutjunk met zn obsessie voor lelijke meisjes niet in de buurt zag en toen bleek dat hij niet te bespeuren viel begon ik te wandelen. Jammer dat hij er niet was want nu ik wel tijd had wou ik hem wel eens vragen wat hij zag in lelijke wijven! Na enkele meters mijmeren over de drijfveren van de typische verkrachter van lelijke wijven drong het me ineens door dat ik niet bewust de juiste richting uit aan het lopen was. Ik bleef even staan en wandelde toen langs de kortste weg naar het ziekenhuis waar ze die lepralijder van een Ramon probeerden op te lappen. En ongetwijfeld ook wilden overtuigen meer over mij te vertellen. Gelukkiglijk had ik hem nooit de naam van mn moeder of de kleur van ogen van mn vader verteld, maar het feit dat hij me bij voornaam kende was onrustbarend genoeg. Ik genoot van de avondlucht! De wandeling beviel me wel en ik keek geammuseerd rond in de hoop meer ammusante randfiguren te observeren. Wie om 3 uur s nachts op straat nog aan zn zaakjes bezig is heeft op enkele uitzonderingen na weinig te zoeken in de gerespecteerde kringen van onze maatschappij!

het eeuwige denken

2004-12-27T15:16:00.000+01:00

Het was avond en ik werd wakker. Alleszins, dat is wat ik dacht. Ik bleek correct te zijn: het was avond, voor zover je 23:30 uur nog avond kan noemen. Sommigen zouden het nacht noemen maar nacht was bij mij een begrip dat ergens tussen 2 uur en 6 uur plaatsvond. Mijn glas bleek leeg te zijn. Ik rookte een sigaret en verbleef in gedachten. De rook steeg langzaam op, hoewel zou kunnen gesteld worden dat die dat soms nog veel langzamer deed. Daar hield ik wel van. Ook hield ik van jazz. Het openstaande raam stoorde mij. Dat gebeurt niet zo vaak, want ik ben een persoon die graag de straat hoort, hoe hysterisch luid die ook moge zijn. Ik woonde dan wel in een mooi deel van de stad, het gespuis dat desalniettemin bij mij passeerde kon wel iets van lawaai maken. Nu was het echter stil. Ik sloot het raam en schonk me nog een Absolut uit. 'Whisper Not' van Art Blakey zou me wel kunnen boeien en aldus legde ik zijn CD op. Wederom verzonk ik in gedachten. Vanwaar kwam die nood om het meisje zelf op te zoeken en waarom belde zij niet? Ze moest me niet te vaak bellen, want daar hou ik niet van, maar nu wou ik wel dat ze me opbelde. Ik stak nog een sigaret op en nipte van mijn pas uitgeschonken Absolut. Hoe zou Ramon het stellen? Slecht hoopte ik. Die klootzak zijn tijd om af te zien was gekomen. Dat is nu net het probleem met breinloze idioten: ze zien niet genoeg af. Altijd had ik het al spijtig gevonden dat er geen fysische formule was daarvoor. Iets in de trand van: dommigheid is gelijk aan de graad van afzien tot de tweede. Sommigen zouden zelfs durven stellen tot de derde, maar ik niet. Wiskunde was nooit één van mijn favoriete bezigheden geweest en al te grote uitkomsten waren bijgevolg niet iets waar ik van hield. Mijn Absolut was ondertussen weer geledigd en ik besloot eens de straat op te gaan. Opnieuw koos ik voor mijn leren vest, die nog recent had bewezen hoe goed ze me wel niet staat. Zou het meisje nog wakker zijn? Ik besloot haar op te zoeken en stak een sigaret op. Roken op straat is iets waar ik echt van kan genieten, zonder meer. Ergens zag ik een man een vrouw verkrachten. Die was niet eens wat je zou noemen een knap ding, laat staan intrigerend. Neen, ik had wel al mooiere dingen dan die griet verkracht. 'Wat een klootzak', dacht ik bij mezelf. Of zei ik dat nu luidop? Het interesseerde me eigenlijk een weinig. Ik bleek het luidop te hebben gezegd want nu kwam die klojo op mij afgelopen.
'Heb je een probleem ofzo?', vroeg hij me.
'Als je het een probleem kan noemen', repliceerde ik,'doch ik zou dat niet meteen durven stellen.'
'Is dat zo? Ik meende je anders wel die beoordeling te horen maken.' zei die loser.
Wat wou die sukkel eigenlijk van me? Ik dacht even na, hoewel nu ook weer niet zo lang.
'Ga nu maar terug dat lelijk wijf daar verkrachten' zei ik hem.
De klojo trok een mes en poogde daarmee mijn nekstreek te raken. Ik verkocht hem een schop in zijn kruis en vervolgens op zijn kop. Dat had ik ooit iemand zien doen en ik vond het wel cool uitzien, daarom dat ik het nu ook deed. De lul zeeg neer op straat. Enkele omstaanders die het tafereel hadden aanschouwd deinsden verschrikt achteruit. Shit, had ik door die loser mijn sigaret laten vallen. Ik keek even rond. Dat leek niemand te hebben gezien. Goed zo. Ik trok men jas terug recht en stapte door. Pas enkele meters verder stak ik een nieuwe sigaret op, anders hadden de omstaanders het misschien alsnog opgemerkt. De rest van de weg tot bij het meisje verliep rustig en zodus had ik weer even de tijd om in gedachten te verzinken.
Het huis had een mooie gevel, dat was me eerder niet opgevallen. De voordeur kon echter een nieuw laagje verf gebruiken. Ik belde aan. Fuck, hopelijk had die nog wat Absolut in huis want opeens herinnerde ik mij haar slechte smaak inzake wijn.
Het meisje kwam opendoen. Ze bleek nog wakker te zijn, een meevaller. Ze omhelsde me innig en gaf me een kus. Daarvan moest ik even dromen. Dat had ze gemerkt en lachte licht onstuimig. Daarvan moest ik opnieuw even dromen. Shit. Aldus stegen we de trap op, zij op kop. Ik merkte op dat haar deur een verfbeurt kon gebruiken. Ze zou binnenkort een pot verf gaan halen. Blijkbaar was ze nogal makkelijk te beïnvloeden, de trut. We betraden haar appartement en ik trok mijn jas uit. Of ik iets wou drinken, ‘een White Russian misschien’, vroeg ze me. Ik knikte instemmend. 'Graag' zei ik. Dat was gelogen. Ik had nog nooit een White Russian gedronken en eigenlijk vond ik het niet zo'n goed idee om er nu mee te beginnen. Ze ging even de keuken binnen en kwam terug met de twee drankjes.
'Je moet een bar plaatsen in je living, dat is leuker' zei ik haar.
'Ok' antwoordde ze me.
Aldus zaten we, een eerste nip nemend van ons glas, geluidsloos naar elkaar te kijken. Wat had ze een mooie lach. En die White Russian bleek eigenlijk wel lekker.
'Hmm. Lekker' zei ik haar dan ook.
Een lichte glimlach verscheen op haar gezicht en ze nam zelf nog een slok. Ik vroeg haar of ze van Jazz hield. Dat bleek het geval en ze stond meteen recht om een CD op te leggen. Dat had ik niet bedoeld, want ik had op dat moment geen zin in Jazz. Eigenlijk had ik geen zin in muziek, zonder meer. Ik liet haar desalniettemin maar even doen. Ik stak een sigaret op en bood haar ook een aan. Ze rookte, dat was mooi. Zou ze het type zijn dat altijd vergeet andermans briquet terug te geven? Die kans liet ik haar niet en bood haar vuur aan, de briquet in eigen hand houdend. Die nam ze af, en stak zelf haar sigaret op, doch gaf mijn vuur meteen ook weer terug. Ik noemde haar desalniettemin een trut. Dat leek ze niet tof te vinden. Kon mij het wat schelen wat dat wicht ervan vond. Mijn White Russian was inmiddels leeg en ze ging opnieuw de keuken in om een nieuwe uit te schenken. Ik zette ondertussen haar kutmuziek af want die begon mij overmatig te irriteren.
'Hoe maak je zo'n White Russian' vroeg ik haar. Dat bleek ze met Absolut, Kahlua en room te doen. 'En als je hem zoeter wilt nog een beetje gecondenseerde melk met suiker erbij' voegde ze eraan toe. Mooi, ze wist in één zin samen te vatten hoe je een drankje maakt. Je hebt zo van die mensen die er de volle vijf minuten over kunnen doen. Die vind ik maar niks. Meestal beginnen ze dan te lullen over hoeveel er net van elk ingrediënt in moet. Dat zou ik voor mezelf wel uitmaken, dacht ik dan altijd. Neen, mensen die meenden te kunnen uitmaken hoe ik mijn cocktails moest prepareren hebben bij mij niet veel krediet. Er hebben er al voor minder chronische aandoeningen aan overgehouden. Zo brak ik ooit iemand zijn vingers, de reden doet er nu niet toe. Het meisje sprak niet veel, zoveel was duidelijk. Ik stak nog een sigaret op. Zij wou ditmaal geen. Maar goed ook, ik hou niet van wijven die je hele pakje mee oproken. Daarom had ik altijd meerdere pakjes op zak, doch die zou ik nu dus niet nodig hebben.
Zo bleven we nog een tijdje zitten, geluidsloos, enkel onze blikken die de ruimte vulden. En dat deden ze goed. Ik zou zelfs durven zeggen dat maar weinig gesprekken de ruimte even goed hadden kunnen vullen. Dat moment van intense rust onderbrak ze.
'Wat is jouw naam eigenlijk?', vroeg ze mij.
Kut. Zou ik haar mijn echte naam zeggen?
'Roberto' antwoordde ik haar. Dat was niet gelogen.
'Mooie naam', zei ze.
Dat vond ik ook. Niet te verwonderen, want die naam had ik zelf gekozen toen ik van thuis vertrok op mijn tiende. Achteraf gezien had ik evenwel ook voor Igor kunnen kiezen, want die naam vond ik inmiddels ook leuk, maar iedereen kende me nu al als Roberto dus liet ik het maar zo. Misschien moest ik de naam Igor maar eens opnieuw overwegen?
'Je mag me ook Igor noemen' zei ik haar.
'Neen, Roberto vind ik leuker'.
Goed, dat dilemma was dan ook weer opgelost. Merkte ik in die laatste blik van haar een zekere geilheid op? Misschien wel. Ik beelde me in dat het inderdaad zo was.We passeerden nog enkele uren bij haar thuis. Hoeveel exact weet ik niet want na een tijdje was ik in slaap gevallen...

Die avond

2004-12-27T01:24:00.000+01:00

Met de vodka in mijn ene hand mepte ik mijn tv aan en liet mij vallen in mijn favoriete zetel. Ok, er was maar één zetel meer, want de andere had ik in een of andere slechte bui naar de vernieling geholpen en mijn raam uitgekieperd. Er stond toen even later een klojo aan mijn deur die effe dacht schadevergoeding te vragen omdat hij een zetel op z'n kop had gehad. Moest hij net op dat moment maar niet onder mijn venster lopen, over achterlijke mensen gesproken. Maar we hebben dat toen in der minne geregeld ... ik heb hem een aanbod gedaan dat hij niet kon weigeren en zijn schedel ingeslaan, ik heb toen Ramon nog de schuld kunnen geven. Daarmee was die dommekloot ooit nog ergens goed voor geweest. Plots rukte de tv mij uit mijn enigszins benevelde gedachten. "Gewapende overval op Colruyt en Delhaize, medeplichtige gevat en zwaargewond naar het ziekenhuis overgebracht...", shit ... het laatavondnieuws was al bezig, ik moest in slaap gevallen zijn. Het was dan ook weer een vermoeiende dag geweest en ik schonk mij nog een glas vodka in. Het was mijn favoriet glas, met de streep van 33cl halverwege. Ik krijg het van die kloteglazen die ze overal verkopen, die zijn veel te snel leeg en kappen niet goed binnen. Neen, dit glas was perfect, een stevig handvat, grote omtrek en dito inhoud. Moet ik tenminste niet elke 5 minuten bijvullen. Genietend van mijn halve liter Absolut verzonk ik weer in gedachten. Gelukkig zou ik die idote Ramon de eerste weken niet meer zien. Hoewel, ik zou hem beter eens op zijn smikkel gaan slaan omdat hij zich liet pakken, de fooraap. Denkend aan wat ik Ramon allemaal zou kunnen aandoen, het liefst zo veel mogelijk misbruik makend van zijn situatie in het hospitaal, viel ik weer in slaap in mijn zetel.

Mijn eigen overwegingen

2004-12-26T23:20:00.000+01:00

Godverdomme wat was die klojo eigenlijk toch maar een perverte klootzak. Ik besloot hem een tijdje niet nodig te hebben en schoot een kogel in zijn ruggewervel. Dat ie nu maar eens probeerde van dat, ondertussen zwaar stinkend, lijk af te kruipen en mij te volgen, de klojo. Hij had al helemaal geen reden om met mij mee te komen in de eerste plaats. Had ik niet zonder vodka gevallen, de lul was al helemaal niet in mijn buurt geweest. Je zal het geweten hebben: met die klootzak rond je draait alles altijd uit op een zielig tafereel.
Aldus was ik in mijn eentje, en vier flessen Absolut rijker, terug op weg naar huis. Onderweg zag ik een bevallig meisje lopen. Mijn god, wat had die een fantastisch geile blik zeg. Ik aarzelde dan ook niet om mezelf bij haar thuis uit te nodigen. Nu moet je namelijk weten dat ik niet het type ben dat zo'n gewillige slet naar mijn eigen huis inviteert. Neen, het aantal personen dat al ooit mijn extensieve cd-collectie had mogen aanschouwen was op één hand te tellen. Maar ik vroeg de griet dus om naar haar thuis te gaan. Een aanvraag waar ze gewillig op inging, net zo gewillig als op een penis in erectie, zo beelde ik mij in. Nu is het geweten dat ik wel vaker gelijk heb en aldus gebeurde het dat ik na nog geen 5 minuten die griet zat te beffen. Mijn leren jas had duidelijk indruk gemaakt. Het was dan ook met die bedoeling geweest dat ik hem, nu toch weer een tijdje geleden, kocht in een lederspeciaalzaak bij mij in de buurt. Het gebeurde al snel dat haar hevig druipende spleet snakte naar mijn lul doch ik besloot nog even door te gaan met beffen. Het was op die manier dat ze haar eerste twee orgasmes bereikte. Daarna deden we het nog enkele keren, waarbij ik haar tweemaals achterwaarts in de poes naaide. Het bleek een vriendelijk meisje te zijn met toch wel enige klasse. Nog voor mijn broek goed en wel terug dicht was bood ze me namelijk reeds een uitgebreid avondmaal aan. Het betrof een pastagerecht met een niet weinig aan zeevruchten in de saus. Heerlijk was die alsook de wijn die ze erbij serveerde, hoewel die laatste nu ook weer niet zò schitterend was. Neen, inzake wijn had dat, voor de rest best wel klassevolle, meisje nog veel te leren. Dat werd echter meteen weer goedgemaakt door haar enthousiaste reactie op één van mijn vier nieuwe flessen Absolut. Fuck, begon ik ook nog de slechte kanten van dat wicht te tollereren enkel en alleen omdat ze smaak had als het op wodka en pastasauzen aankomt? Neen, dit liep zwaar uit de hand.
'Hoe noem je eigenlijk' vroeg ik haar dan ook, teneinde mijn gedachten een beetje te verzetten.
'Lara' antwoordde ze met een snoezige blik. Godverdomme, dat wijf moest niet denken dat een snoezige blik haar veel zou helpen bij mij. Als er één ding is waar ik niet tegen kan zijn het namelijk wel wijven die denken alles te kunnen bekomen met een snoezige blik. Wat wou dat wicht eigenlijk van me? Ik besloot echter van haar die vraag niet te stellen. Lara vond ik eigenlijk best wel een mooie naam, en dat voor zo'n mooi meisje. Ik wou weten waarom ze reeds alleen woonde, ik schatte haar namelijk nog jong. Logisch, ik val namelijk niet voor vrouwen zoals ik al eerder zei maar enkel voor meisjes. Ze bleek 17 te zijn en weggelopen van huis of toch vooral van haar vader die een perverte klootzak was. Zozo, misschien moest ik die klojo maar eens bezoeken. Daar leek ze echter niet voor te vinden, de teef.
'Ik hou wel van een lekkere Absolut' wist ze zich te ontvallen. Dat vond ik wel leuk want het feit dat ze over Absolut sprak en niet gewoon over vodka vond ik wel klasse hebben. Je hebt namelijk veel mensen die een bepaald merk drinken en dat zomaar klasseren als zijnde een drank van een bepaalde soort, zoals vodka. Voor zo een mensen moet je meestal oppassen want die blijken vaak nog de grootste klojo's van allemaal. Niet dat ik iets tegen andere vodka's heb, integendeel, ik drink al graag ook eens een echte russische import zoals Moskovskaya. Maar dan zeg ik ook wel dat ik Moskovskaya drink en niet gewoon vodka.
'Dat was een heerlijke maaltijd', zei ik haar.
Ze lachte vriendelijk naar me. Dat compliment wist ze duidelijk te appreciëren.
Ik besloot dat het maar eens tijd was om op te stappen. Ze vroeg of ze mij mocht bellen en ik gaf haar mijn telefoonnummer. 'Dat die teef nu maar niet constant aan de telefoon hangt', dacht ik bij mezelf.
Aldus was ik, reeds één fles Absolut armer, wederom op weg naar huis. Dat wijf bleek namelijk serieus te kunnen zuipen. Het was reeds laat en bijgevolg nog een geluk dat het niet ver was. Ik hing men leren jas terug in de lederkast en besloot een nieuwe fles Absolut te openen...

Ramon doet het

2004-12-26T09:01:00.000+01:00

Toch nog één goed idee van die Ramon, de politiewagen, hoewel ik betwijfel of hij daar echt aan gedacht zou hebben. Niemand kan zich inbeelden waartoe die vent in staat is. Enkel zo een achterlijke, zielige panda, zoals ze die alleen bij het WWF hebben, benaderd enigszins de complete achterlijkheid van Ramon. Waarschijnlijk daarom dat ik die kutvent niet kan uitstaan. Hij doet mij verdomme altijd denken aan uitstervende en rottende dingen. Misschien nemen ze beter zijn mottige kop als logo, dat zou bij de minder psychopatische medemens meer medelijden opwekken dan zo een uitstervend kutbeest. Ah fuck, wat zeg ik, waarschijnlijk is hij zelfs daarvoor gewoon te lelijk. Zeker nadat ik zijn tanden had uitgemept. Maar kom, hij was eindelijk gestopt met bloeden. Ik besloot hem toch maar mee te nemen naar de Delhaize, want die vent zijn iq werd ruimschoots gecompenseerd door zijn domme kracht. Niet iedereen neukt een Siberische tijger en vertelt het na. Bon, ik wijk af van de feiten. We namen dus die verroeste flikkenbak die daar iets verder in de straat stond en reden naar de Delhaize, zo had ik tenminste iets bij om later mijn aankopen in te vervoeren. Aangekomen reed ik snel -het was 17.57, ik was gehaast- een bomma en haar kleinkind omver. Verdomme, moeten ze die bejaarde wijven nu echt laten loslopen? Ze zouden beter die verlepte wezens in hun tehuis steken dan heb ik er tenminste geen last van. Voor hetzelfde geld was mijn voorruit gebarsten. Ik liet Ramon achter en zei dat hij iets aan die dode bejaarde moest doen terwijl ik even ging shoppen, anders moesten we er straks nog eens over rijden en die flikkenbak was nu niet bepaald een jeep. Ik nam de 2 blaffers mee, die ik had gepikt van die 2 flikken in de Colruyt. Zij konden er toch niks meer mee aanvangen, en ik had trouwens mijn geld niet bij. Wel, ik heb nooit geld bij, er lopen te veel geschifte gevaarlijke mensen rond zoals Ramon. De wereld is niet meer veilig. Met die gedachte stapte ik net op tijd de winkel binnen. Hier was tenminste geen ouwe vent in mijn weg aan het lopen om de laatste fles vodka voor mijn neus te pikken. Mijn rothumeur klaarde een beetje op toen ik zag dat er net een of andere puistige jobstudent de rayons met sterke drank aan het bijvullen was. Nadat ik hem bewusteloos had geslagen reed ik even later met een palet Absolut naar buiten. Met je gun in de hand kom je door het ganse land dacht ik bij mezelf. Lap, men goeie humeur direct weer naar de kloten: Toen ik aan de wagen aankwam kon ik mijn ogen niet geloven. Ik had al lang door dat er iets scheelde met Ramon, maar hij tartte deze keer echt al mijn verbeelding. De klojo had die bomma in de auto gelegd en lag haar zo te neuken. Shit! Het was zelfs een necrofiel. Ik dacht dat hij zijn neukobjecten 's morgens ná het neuken neerknalde. Maar er was geen tijd om gedegouteerd te zijn, want de dorst was groot. Ik kapte een halve fles Absolut naar binnen en verkocht Ramon nog een lap op zijn misvormde smoel. Die necrofielen schamen hun echt voor niets. Ik ben nu wel wat gewend, maar als er iets is waar ik niet tegen kan is dat iemand tegen mijn principes ingaat. Zat die daar ff dat kutwijf te neuken dat mijn carroserie naar de kloten had gedaan, no respect...

de bedenkzame blik

2004-12-26T01:37:00.000+01:00

Alleszins, zo zou Ramon het afgehandeld hebben, de stijlloze klojo. Ja, hij zou zelfs over het hoofd hebben gezien dat ie zichzelf neerknalt in die kutroman van hem.
Aldus stond ik reeds een minuut of 2 beweegloos aan de kassa met dat stinkend wijf onder schot, denkend aan hoe Ramon de situatie zou hebben aangepakt. Ik ben een man van logica, en de logica was mij hier wel duidelijk: ik diende zo snel mogelijk naar de Delhaize want die sloot om 18 uur. Ik knalde de twee flikken door hun achterlijke kop alsook de trut die ik gegijzeld had. Godverdomme wat een klote kutwijf was me dat met haar hysterische gegil en gehuil. Neen, had ik niet ingegrepen dan had die teef ongetwijfeld mijn humeur voor die dag helemaal verkloot. Het zou alleszins niet de eerste keer zijn dat iemand me zoiets lapt. De derde flik ondernam ondertussen nog een zielige poging om mij te doen neerzijgen in een plas van bloed. Dat was buiten de achterlijkheid van Ramon gerekend die duidelijk mijn eerdere bedreigingen naar hem toe niet begrepen had, de ongelleterde klootzak. Ramon schoot de klojo meermaals in de borst en aldus zetten we onze weg naar de Delhaize voort. Ik keek even op de klokkentoren. 'Tien voor zes, geen seconde te vroeg' dacht ik bij mezelf, anders zou ik weer naar die fucking nightshop moeten met die lul van een Pakistaan achter de kassa...

GTA Style

2004-12-26T01:00:00.000+01:00

Nuja, ik was toch al bezig met mijn frustraties uit te werken - mijn goed voornemen van verleden jaar – dus ik dacht bij mezelf, what the fuck ik kan dit beter ineens goed doen. Ik stapte langzaam vooruit met dat wijf voor mij uit, eigenlijk geen lelijke ding, misschien kon ik er later nog wat mee aanvangen als ik uit deze shit was. Ik duwde de loop van mijn Smith & Wesson wat harder in haar nek en trok haar wat strakker tegen mijn lijf. Ik zei tegen die 2 flikken dat ik spaghettisaus van haar kop zou maken als ze niet uit mijn weg zouden gaan. De ene ging opziij maar de andere bleef staan. Ik vroeg hem of hij niet goed hoorde, maar toen ik zag dat hij zich had ondergepist dacht ik dat die miet niet echt een gevaar was. BANG! Hahaha, het was lang geleden da ik nog zo gelachen had. Nooit gedacht dat ik iemand kon doen flauwvallen door even te roepen. Back to business, de drang naar vodka stak de kop op, ik zat al een half uur zonder verdomme. Ik was toch op de baan dus kon ik ineens naar de delhaize, en met dat wijf bij me zou het me daar nog niet eens zo veel kosten, altijd al gedroomd van eens een gewapende overval te plegen. Op weg naar buiten dus. Toen zag ik Ramon daar staan met die derde flik...in een flits dacht ik aan sex, aan vodka, weer aan sex, en dan dat die flik vast versterking had gevraagd. Ik moest snel zijn. “Een beetje rapper trut! We moeten nog naar de winkel.”, zei ik tegen mijn teef. Toen we naar buiten stapten knalde ik Ramon even door de kop, hij was tenslotte de schuld van dit alles, en die eikel had me al veel last bezorgd, wel zonde van de kogel. Ik stapte verder de straat op. “GTA style” dacht ik bij mezelf, en stapte in de flikkenwagen die daar nog stond. Handig, kon ik gelijk even de politieradio afluisteren.

Fuck

2004-12-25T02:01:00.000+01:00

Intuitief liep ik naar het rayon met de sterke dranken, tussen de drukte door, hier en daar een elleboog plantend. "Klotefeestdagen" dacht ik bij mezelf. De kuttigste tijd van het jaar, met al dat homofiel happy-gedoe, en de klojo's die aan die hele klotezooi meedoen omdat het traditie is. Fuck traditie, fuck kerstmis, fuck je kutkado's voor je vrouw die je de rest van het jaar niet ziet staan omdat je je secretaresse ligt te neuken, en, godverdomme, fuck die klootzak die daar net voor mijn neus de laatste fles Absolut uit het rayon neemt.

Ik liep op de kerel af, en nog voor hij zich kon omdraaien om te zien wat er gebeurde, kreeg hij een vuistslag op zijn achterhoofd. Hij valt met zijn hoofd recht op de hoek van het rek. Gevolg: een grote plas bloed op de anders ook al niet zo propere grond van de Colruyt, en zijn hysterisch wijf die daar opeens begint te gillen, terwijl ze haar kind uit de boodschappenwagen rukt. De fles vodka lag daar natuurlijk ook in stukken uiteen op de grond. "Klootzak", zei ik, terwijl ik hem nog een trap op z'n hoofd gaf. Dat wijf rende weg met haar kleine, goed voor hen, anders had ik haar ook nog een mep op haar hoofd gegeven.

Er ontstond paniek in het grootwarenhuis. De mensen deinsden weg voor mij. Mooi zo, beter dan weer door al die drukte naar de kassa te moeten lopen. 'Maar nu heb ik nog altijd geen vodka, verdomme'. Ik kwam aan de kassa's, waar twee kerels me duidelijk stonden op te wachten, terwijl de kassiersters daar met hun domme bange ogen verstijfd stonden te kijken naar mij. Toen ik dichterbij kwam, zag ik dat het politie was. Kut, hoe konden die hier al zo snel zijn... Plots zag ik daar buiten Ramon staan, nog steeds bloedend als een rund, pratend met een flik. "Ramon, gore smeerteef, wacht maar tot ik m'n boekje open doe over jou", riep ik naar hem, terwijl die andere smeerlappen me probeerden vast te pakken.

"Hij heeft m'n man vermoord!", hoorde ik achter me roepen. Klote, moest die klojo nu zonodig sterven... In een reflex haalde ik m'n trouwe Smith & Wesson .38 vanonder mijn trui, en in een gelijktijdige beweging greep ik een of andere trut vast die op dat moment het dichtste in mijn buurt stond. "Fuck, waarom kon ik nu niet gewoon naar de Delhaize wandelen..."

Ramon en het pandagebit

2004-12-24T20:07:00.000+01:00

Dat vond Ramon er ook van. Aan wat die kutklojo erover dacht had ik echter het schijt.
"Toevallig geen fles wodka bij?" vroeg ik hem.
Dat bleek ie niet, de haspelende loser. Ik besloot genoeg conversatie te hebben gemaakt en zette mijn weg naar de Delhaize verder. In vroegere tijden haalde ik het mij weleens in het hoofd van naar de Colruyt te gaan omdat die veel korter bij huis is, maar nu doe ik dat niet meer. Ik dacht even na maar kon me eigenlijk niet meer herinneren waarom. 'Fuck it' dacht ik bij mezelf, want ik besloot dat zulks een vragen voor van die irritante lullen zijn die voor alles een reden moeten hebben. Veel te veel dingen moeten een reden hebben tegenwoordig doch ikzelf had me al jaren geleden voorgenomen daar niet aan mee te doen. Soms ben ik weleens dat soort trendsetter.
Ik was dus onverstoord op weg naar de Delhaize en Ramon volgde. Ik kon hem wel verrot slaan. Elke keer als ik naar de Delhaize ging moest die nitwit zonodig meegaan. Alsof hij daar iets te zoeken had, de lul! Moest ik niet zijn gegaan, hij zou nog sneller een siberische tijger geneukt hebben dan overwogen te hebben van naar de winkel te gaan. Niet dat ik hem geen Siberische tijger zie neuken, want dat soort perverte klojo is ie wel. Neen, over neuken met Siberische tijgers moest je tegen Ramon geen grapjes maken of je zou al snel liggen bloeden. Behalve ik dan, want als er iemand mensen sneller kon doen bloeden dan Ramon, was ik het wel. Ramon wist dat ook en hield zich dan ook consequent in telkens als ik een grap maakte over Siberische tijgers neuken, waardoor het veilig is te stellen dat hij op zijn minst over enige overlevingsdrang beschikte.
Misschien moet het niet noodzakelijk een Siberische tijger zijn, want zoals de meesten ondertussen wel weten zijn die bijna uitgestorven en dus moeilijk te vinden. Dat hadden we dan weer te danken aan die rotzakken van het WWF, dat besef over uitstervende diersoorten allerhande. Ik heb het nooit gehad voor van die pacifistische klojo's die inzitten met het milieu. Als ik bomen wil zien ga ik wel eens wandelen in het park, of in het bos. Dat doe ik overigens wel eens graag omdat het mij tot rust brengt. Maar dat betekent niet dat die zelfgenoegzame groene janetten mij moet lastigvallen op straat voor geld. En als zeker niet die van het WWF want die hebben een kutlogo. Met die achterlijke pandabeer van hen schoppen ze het niet ver bij mij. Ik woon in België. Wat heb ik nu fucking zaaks met een panda! En wat voor een loser van een panda dan ook nog. Je moet dat logo maar eens goed bekijken! En zo is het met al de films en foto's dat die klojo's verspreiden over uitstervende dieren. Ze pakken er altijd de zieligste kutolifant uit om je geld af te troggelen. Niet met mij. Dieren die sukkels zijn en de loser uithangen op foto's hebben voor mij direct afgedaan. Volgens Darwin is het survival of the fittest. Bijgevolg zal zo'n zielig, jankend pandawijf mij niet meteen overtuigen van haar vergrote overlevingskans als ik maandelijks 5 euro stort.
Met al die gedachten die door mijn kop raazden was ik natuurlijk de verkeerde straat ingelopen waardoor ik nu toch aan die fokking Colruyt bleek terecht gekomen te zijn. Uiteraard was men humeur nu danig naar de kloten. Ik besloot dat het Ramon zijn fout was dat we verkeerd waren gelopen en sloeg 3 tanden uit die kutmuil van hem. Zijn tanden uitslaan was helemaal mijn bedoeling niet geweest. Want als ik iets kan missen, dan is het wel van op straat te worden gezien met een loser die een paar tanden kwijt is. Op de koop toe bleek de janet nog nodig te moeten bloeden waardoor ik genoodzaakt was alleen de Colruyt binnen te gaan...

Hoe snel het kan keren..

2004-12-24T19:14:00.000+01:00

Of althans dat wilde ik doen toen er gebeld werd.. Ik zuchtte en negeerde tijdelijk het irritante geluid dat ik ooit als deurbel had laten installeren! Bezoekers werden toendertijd aangekondigd met het uit "Scarface" gehaalde geluid van een enthousiaste mitrailette en deze bezoeker was geen uitzondering. Ik kreeg die dagen niet graag bezoek en het is niet verwonderlijk ook.. Het was de tijd Voor ik de bel in een franse collere uit de muur rukte en potentiele bezoekers wijs maakte dat ze maar op mn gsm moesten bellen als ze binnen wilden.. Nu gelukkiglijk al even leden!

Bij het uitgieten van mn Absolut ontdekte ik op de koop toe ook dat mn fles aan zn laatste druppels toe was. Ik molk de fles tot het laatste en classeerde ze vervolgens door het raam dat ten aller tijde open stond voor dergelijke gevallen. Bemoeizuchtige idioten hadden al gedurfd me op warmteverlies te wijzen.. Een open raam putje winter.. Maar ze probeerden het nooit meer dan een keer! Ik hoorde de fles open spatten op het trotoir in een regen van glas en grinnikte even toen ik hoorde dat de gehate bezoeker een kreet van verrassing en afschuwen liet horen. Ik herkende ook meteen de stem. Het motiveerde me om de deur te gaan openen, hoewel die motivatie makkelijk te overschatten viel. Het was in elk geval al geen onbekende klojo die kwam kennis maken of andere gehate vormen van "Sociaal Gedrag" kwam opdringen!

De deur kon echter wachten en de kerel die ervoor stond ook. De kast die de wodka voorraad herbergt had een hogere prioriteit! Ik dronk op een gezapig tempo mn rest Absolut uit, opende de kast en plaatste mn glas op de opengeklapte deur, klaar voor een nieuwe portie lekkers! Het besef kwam echter als een mokerhamer die door een mentaal gehandicapte spierbundel gehanteerd wordt. Een mentaal gehandicapte zn extreme achterlijkheid compenseert door averechts evenredige spierkracht. Ik was aan mn laatste fles Absolut toe! Een euvel dat zo snel mogelijk verholpen diende te worden. Ik schonk me een nieuw glas en leegde dat stante pede. Naast de drankenkast trok ik de lederkast open (die naar alle ellementaire logica mn collectie leder jassen bevat) en koos voor een gevoerd model. Steeg de trap met rasse schreden af en opende de deur op een voor de gemiddelde ommestaander uiterst agressieve manier.

The beginning...

2004-12-21T01:18:00.000+01:00

Ramon was een klootzak, dat moest ik hem nageven. En als ik klootzak zeg bedoel ik niet het soort dat zijn vrouw afslaat als het eten te laat op tafel staat. Neen, Ramon was het soort dat diezelfde teef al na één dag afmaakte omdat ze er slecht durfde uitzien als ze net uit bed kwam gekropen.
Neen. Van de vele dingen die Ramon nooit zou hebben stond een wijf wel helemaal bovenaan het lijstje.
Niet dat ik hem ongelijk geef maar desalniettemin vond ik het altijd al een klojo. De lul is gewoon zielig. Ik schiet zelf ook al eens een wijf door haar kop maar dan wel omdat het een lelijk wicht is. Ramon daarentegen valt eerst voor de teef, neukt haar en maakt haar de volgende ochtend af omdat hij gefrustreerd is dat een wijf dat er 's ochtends zo lelijk uit ziet hem heeft kunnen versieren.
Ikzelf val nooit voor vrouwen. Af en toe kan een meisje mij wel eens bekoren, maar dan enkel omdat ze nog een meisje is.
'Waarom hang ik eigenlijk nog rond met die klojo' dacht ik bij mezelf. Ik schonk mezelf nog een Absolut uit...

Regels?

2004-12-20T23:16:00.000+01:00

Wat zijn de regels..

Ehrm..
1. Ge moet altijd verder bouwen op het verhaal, dus even iemand zn post gaan herschrijven is not done
2. om gelijktijdige posts te vermijden.. post eerst dat ge een antwoord aant schrijven zijt (en publish dat dan zodat iedereen het kan zien) en ga dan die blog op uw gemak editten en vervangen door het nieuwe stuk verhaal.. Want nix zo frustrerend als iets typen & dan ontdekken dat iemand anders u voor was EN in een andere richting gaat..

En dat is het denk ik :)
Voor de rest.. Anarchie :D

*Titel Hier Invoegen*